Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2015 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący J. K. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 19 sierpnia 2015 r. (zeznania podatkowego za rok 2014 PIT-37, wyciągu z rachunku bankowego za okres od 1 czerwca do 11 września 2015 r., zaświadczenia banku z dnia 11 września 2015 r. o dokonanych zajęciach egzekucyjnych wraz z dowodem potwierdzającym blokadę konta, dowodów dotyczących zadłużenia wobec wspólnoty mieszkaniowej i potwierdzających wszczęcie egzekucji z nieruchomości i rachunku bankowego, kopii faktur za energię elektryczną za okres od 10 lipca 2014 r. do 8 lipca 2015 r. wraz z dowodami opłacenia należności z tego tytułu za okres od 16 stycznia do 8 lipca 2015 r., dodatkowego oświadczenia z dnia 14 września 2015 r.) ustalono, co następuje:
skarżący jest właścicielem mieszkania o powierzchni 56 m2, z którego prowadzona jest egzekucja należności z tytułu członkostwa we wspólnocie mieszkaniowej (stan udokumentowanych zaległości z tego tytułu wynosi 8.696,70 zł), na rachunku bankowym, który podlega zajęciu do kwoty 15.424,69 zł i na którym księgowane są jedynie operacje związane z opłatami za jego prowadzenie, posiadał środki w kwocie 487,53 zł, nie ma stałego zatrudnienia – utrzymuje się z tzw. prac dorywczych, z których miesięcznie osiąga dochód w kwocie nieprzekraczającej 600 zł, korzysta z pomocy osób trzecich, która sprowadza się do przekazywania żywności.
W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek prawa pomocy. Biorąc pod uwagę wysokość dochodów skarżącego, które dodatkowo nie mają charakteru stałego, okoliczność, że osoby trzecie udzielają skarżącemu pomocy w zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych oraz brak oszczędności w kwocie, którą mógłby przeznaczyć na uiszczenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez szkody w swoim koniecznym utrzymaniu, należało przyjąć, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia tych kosztów w jakiejkolwiek części.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.