Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zwolnił skarżącą spółkę od kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł oraz ustanowił dla niej radcę prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu radcę prawnego T. Z. Pełnomocnik wykonał fotografie z akt sprawy oraz w dniu 5 kwietnia 2017 r. złożył pismo procesowe, będące uzupełnieniem zarzutów skargi, w którym wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej spółce z urzędu według norm przepisanych, tj. w kwocie 2.400 zł, oświadczając że nie zostały one zapłacone w całości ani w części. Pełnomocnik stawił się także na rozprawie, na której podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie procesowym oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r. oddalił skargę.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805; dalej jako rozporządzenie z 2015 r.).
Przepis § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715), stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Powyższe rozporządzenie weszło w życie z dniem 2 listopada 2016 r. W konsekwencji w niniejszej sprawie do należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za postępowanie w pierwszej instancji zastosowanie będą miały regulacje zawarte w rozporządzeniu z 2015 r., jako że skarga została wniesiona w dniu 4 sierpnia 2016 r. a wyrok został wydany 19 kwietnia 2017 r.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja, którą organ administracji ustalił skarżącej spółce kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości 37.114,38 zł.
Zatem do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia zastosowanie będzie miała opłata maksymalna określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 8 pkt 5 rozporządzenia z 2015 r., która w sprawach o wartości przedmiotu zaskarżenia powyżej 10.000 zł do 50.000 zł wynosi 4.800 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2015 r.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia w kwocie 2.400 zł, tj. w wysokości ½ opłaty maksymalnej.
Na marginesie referendarz sądowy zauważa, że za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej (w tym równej opłacie maksymalnej) nie przemawia ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości) ani też nakład pracy pełnomocnika, którego działanie nie wykraczało poza granice należytej staranności. Stąd też rozpoznając wniosek pełnomocnika uwzględniono także treść § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z 2015 r.
W związku z powyższym należało przyznać wnioskodawcy wynagrodzenie w wysokości 2.952 zł (w tym kwotę 552 zł tytułem podatku od towarów i usług).
Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.