Uzasadnienie
Z. P. wnioskiem z dnia 14 grudnia 2010 r. zwrócił się o ustanowienie adwokata.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia.
W dniu 7 stycznia 2011 r. (dowód: potwierdzenie odbioru) doręczono skarżącemu wezwanie o wpis oraz urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Skarżący braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF uzupełnił w dniu 17 stycznia 2011 r. (data stempla pocztowego). Rozszerzył przy tym swoje żądanie wskazując, że wnosi także o zwolnienie od kosztów sądowych. W załączonym do wniosku piśmie zwrócił się o przywrócenie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, wyjaśniając, że uchybienie terminu związane było z jego złym stanem zdrowia.
Wprawdzie termin wyznaczony skarżącemu do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu upłynął bezskutecznie z dniem 14 stycznia 2011 r., to jednak mając na uwadze art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), w świetle którego wniosek o przyznanie stronie prawa pomocy może być złożony na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, referendarz sądowy postanowił rozpoznać złożone przez skarżącego na formularzu PPF żądanie jako nowy wniosek.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.).
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach ustalono, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe, jedynym źródłem jego utrzymania jest renta w wysokości 1.241,74 zł netto miesięcznie, nie posiada jakiegokolwiek majątku, zajmuje mieszkanie komunalne na podstawie umowy najmu, jego wydatki związane z bieżącymi kosztami utrzymania, do których zaliczył opłaty czynszowe, za energię elektryczną, telefon, abonament RTV, zakup opału, niezbędnych leków oraz dojazdy do lekarzy specjalistów kształtują się na poziomie około 800 zł.
Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że wnioskodawca wykazał, iż aktualnie nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim wysokość dochodów skarżącego, z których bez wątpienia nie jest on w stanie poczynić oszczędności, a także brak majątku. Dokonując oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy wzięto także pod uwagę podnoszoną przez niego okoliczność złego stanu zdrowia (skarżący jest po dwóch operacjach guza mózgu, utracił 80% wzroku), która pozwala przyjąć, że ponosi on dodatkowe, konieczne wydatki na leczenie.
Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.