Uzasadnienie
Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł wywód dotyczący ustalenia, że nie nastąpił upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1992 r. Oceny terminu dokonano na podstawie art. 70 Ordynacji podatkowej.
Skoro zgodnie z powołanym przepisem art. 335 Ordynacji podatkowej odwołanie wniesione przez stronę podlega rozpatrzeniu na podstawie ustawy o zobowiązaniach podatkowych oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, to zasadne jest stwierdzenie, że przepisy te mają zastosowanie w odniesieniu do wszystkich kwestii wymagających rozstrzygnięcia w sprawie, również w zakresie badania dopuszczalności wydania decyzji z uwagi na bieg terminów przedawnienia. W odpowiedzi na skargę bezzasadnie wskazano, że w przepisach przejściowych ustawodawca nie wskazał, jakie przepisy stosuje się przy orzekaniu w sprawach przedawnienia. Unormowanie art. 335 Ordynacji podatkowej ma charakter generalny, zaś kwestia przedawnienia jest elementem orzekania uwzględnianym z urzędu w każdej rozpoznawanej sprawie. Przepis ten w sposób ogólny stanowi, że sytuacja strony, która złożyła odwołanie przed dniem wejścia w życie Ordynacji podatkowej podlega ocenie na podstawie przepisów dotychczasowych. Powyższe służy stabilnemu ukształtowaniu sytuacji strony.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 7 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, gdyż postępowanie nie jest prowadzone w sprawie, która podlega zakończeniu decyzją w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, lecz decyzją ewentualnie określającą podatek, skoro zobowiązanie podatkowe powstaje na podstawie przepisów ustawy - art. 25 i art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W niniejszej sprawie zastosowanie zgodnie z art. 335 Ordynacji podatkowej obowiązującego przed dniem 1 stycznia 1998 r. przepisu art. 30 ustawy o zobowiązaniach podatkowych spowodowałoby odmienne niż w zaskarżonej decyzji wnioski dotyczące terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, z tym że bieg przedawnienia /ust. 2/ przerywa się przez czynność egzekucyjną, o której zobowiązany został zawiadomiony. Izba Skarbowa uzyskała informację od organu egzekucyjnego o doręczeniu stronie skarżącej w dniu 30 stycznia 1996 r. zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych wraz z tytułem wykonawczym oraz umorzeniu postępowania egzekucyjnego w dniu 16 marca 2000 r. Strona powyższego nie kwestionuje. Zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo, z tym że przedłużenie /zdanie 2/ nie może być większe niż dalszych 5 lat. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe, nawet w przypadku przerwania jego biegu, przedawni się najpóźniej w terminie 10 lat od końca roku, w którym upłynął okres płatności /por. "Zobowiązania podatkowe. Komentarz do ustawy", B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, Toruń 1997 str. 170/. Unormowanie kwestii przedawnienia zawarte w art. 70 Ordynacji podatkowej nie zawiera takiego ograniczenia.
Z tej przyczyny należy uznać, że powołanie nieprawidłowej podstawy prawnej w zakresie oceny przedawnienia miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie termin pięcioletni, o jaki przedłużona została odpowiedzialność podatkowa należy liczyć od dnia 30 stycznia 1996 r. Termin ten upłynął 30 stycznia 2001 r.