Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] - wskazując na przepis art. 228 § 1 pkt 2 zw. z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej - Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż J.M. wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...], [...] odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych, z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.).
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że opisaną w sentencji decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego doręczono stronie w dniu 7 sierpnia 2007 r., co wynika z załączonego do akt sprawy potwierdzenia odbioru.
Termin do wniesienia odwołania od tej decyzji wynosił - zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej - 14 dni i upływał z dniem 21 sierpnia 2007 r. Podatnik, prawidłowo pouczony w decyzji o terminie wniesienia środka zaskarżenia, odwołanie złożył osobiście w siedzibie Urzędu Skarbowego w dniu 22 sierpnia 2007 r. Bezspornie zatem czynności tej dokonał jeden dzień po ustawowym czternasto dniowym terminie. Termin do wniesienia odwołania nie może być przez organ administracji przedłużany ani skracany. Uchybienie zaś terminu powoduje pozostawienie wniesionego w ten sposób środka zaskarżenia bez rozpatrzenia.
Organ odwoławczy zauważył, że w sprawie nie było możliwości przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - o czym stanowi art. 162 § 3 Ordynacji podatkowej - albowiem strona nie wystąpiła z takowym wnioskiem.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego J.M. wniósł skargę (uzupełnioną pismem z dnia 4 grudnia 2007 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnioskując o jego uchylenie.
Uzasadniając skargę skarżący podał, iż przekroczył termin do wniesienia odwołania o jeden dzień, jednakże nie wiedział, że licząc czternasto dniowy termin uwzględnia się wszystkie dni a nie tylko robocze.
Dalej zarzucił, iż organ odwoławczy również przekroczył termin do załatwienia sprawy, albowiem zaskarżone postanowienie wydał dopiero po 80 dniach od daty wniesienia odwołania, a powinien był rozstrzygnąć sprawę w terminie 2 miesięcy. Stwierdził, iż rozstrzygnięcia organów obu instancji są krzywdzące. Skarżący i jego rodzina znajdują się w trudnej sytuacji życiowej z uwagi na chorobę skarżącego i nie stać ich na korzystanie z usług doradców podatkowych, aby sporządzić prawidłowo wniosek i skargę.
W ocenie skarżącego należało umorzyć pozostałe jeszcze zadłużenie wraz z odsetkami.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podając argumentację tożsamą z przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem badane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nie uchybia prawu w sposób uzasadniający wyeliminowanie go z obrotu prawnego.
Na wstępie należy podnieść, iż sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) - sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny nie bada zaskarżonych aktów organów administracji publicznej pod innymi względami (np. słusznościowym) a tylko w zakresie ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Trzeba też wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej "p.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując zatem oceny zaskarżonego postanowienia pod względem jego legalności należy stwierdzić, iż odpowiada ono prawu. To zaś oznacza, iż nie ma podstaw do jego uchylenia, nawet jeżeli jest ono - w ocenie podatnika - krzywdzące.
Ustawodawca w przepisie art. 223 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr z 2005 r., Nr 8, poz.
- 60) ustanowił, że odwołanie wnosi się za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji (postanowienia) stronie.
Termin ten - jak prawidłowo podniósł organ odwoławczy - jest terminem zawitym, a więc nie może być przez organy podatkowe przedłużany czy skracany.
Powoduje to, że w przypadku jego przekroczenia wniesiony środek zaskarżenia pozostawia się bez rozpatrzenia (art. 228 Ordynacji podatkowej), chyba że strona wnosząc odwołanie po terminie wystąpi jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia uprawdapadabniając, iż nie zachowanie terminu nastąpiło bez jej winy (art. 162 § 1 i 2 - Ordynacji podatkowej).
W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...], [...] odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych odebrała żona skarżącego w dniu 7 sierpnia 2007 r.
Zgodnie z pouczeniem zawartym w tej decyzji, odwołanie od niej należało wnieść do organu odwoławczego za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w ciągu 14 dni licząc od dnia otrzymania tej decyzji. Tak więc termin do wniesienia tegoż odwołania upłynął w dniu 21 sierpnia 2007 r. Skarżący przyznał, że środek odwoławczy od przedmiotowej decyzji złożył osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji 22 sierpnia 2007 r. a zatem jeden dzień po terminie.
W sytuacji więc, gdy bezspornie nastąpiło uchybienie terminu, określonego w art. 223 § 2 pkt 1 - Ordynacji podatkowej - i strona jednocześnie nie wystąpiła z wnioskiem o jego przywrócenie, zaistniały podstawy do wydania postanowienia stwierdzającego powyższe uchybienie (art. 228 § 1 pkt 2 - Ordynacji podatkowej) i w konsekwencji pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. W tym miejscu trzeba stwierdzić, iż na ocenę legalności tegoż postanowienia nie miała wpływu okoliczność czy organ odwoławczy załatwił sprawę w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania czy też po tym terminie. Zwłoka w załatwieniu sprawy w postępowaniu odwoławczym nie czyni wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia wadliwym.
Nadto należy zauważyć, iż z wyjaśnień Dyrektora Izby Skarbowej zawartych w odpowiedzi na skargę wynika, iż odwołanie do Izby Skarbowej wpłynęło 7 września 2007 r., a skarżone postanowienie wydane zostało [...], a więc w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3 - Ordynacji podatkowej.
W tych okolicznościach nie znajdując podstaw do wzruszenia badanego postanowienia Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.