Uzasadnienie
I. Postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Skarbowej [...], działając na podstawie art. 216 § 1 w związku z art. 252 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej jako O.p.), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego P. K. o wstrzymanie wykonania decyzji, a zawartego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał roku 2007 – odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji.
II. Po rozpatrzeniu zażalenia strony, Dyrektor Izby Skarbowej [...], postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., art. 252 § 1 w zw. z art. 239 O.p. – utrzymał w mocy skarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wskazano między innymi, że w dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej [...] wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] nr [...] z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2007r.
III. Pełnomocnik strony w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucił naruszenie art. 252 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...].
Zarzucono również naruszenie art. 217 § 1 i § 2 O.p. w związku z art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 219 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia oraz naruszenie art. 70 § 1 O.p. poprzez bezzasadne nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług objętych decyzją ostateczną Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z [...].
W uzasadnieniu skargi jej autor, wnosząc o uchylenie skarżonego postanowienia, odniósł się do kwestii naruszenia art. 70 § 1 O.p. Pełnomocnik strony doradca podatkowy R. J. wskazał, że w trakcie przeglądu akt postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług stwierdził, że znajduje się w nich pismo Dyrektora Izby Skarbowej [...] z [...] skierowane do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] zawierające żądanie przesłania informacji, czy podatnik dokonał zapłaty należności wynikającej z decyzji wymiarowej z [...], ewentualnie czy podjęto inne czynności w celu wyegzekwowania należności wynikających z tej decyzji. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] w piśmie z dnia [...] podał, że w dniu [...] zajął rachunek bankowy podatnika w oparciu o tytuły wykonawcze z [...]. Pełnomocnik wskazał, że w jego ocenie zajęcie to nie spowodowało przerwy biegu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług, gdyż środek egzekucyjny został zastosowany sprzecznie z prawem. Przywołał wyroki WSA w Gdańsku z 10 października 2012r. w sprawach I SA/Gd 587/12, I SA/Gd 588/12, I SA/Gd 589/12 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Pełnomocnik strony wskazał, że uchylenie skarżonego postanowienia jest tym bardziej uzasadnione, że należy uzupełnić w sprawie materiał dowodowy poprzez wystąpienie do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] o udostępnienie wszelkich niezbędnych dokumentów i informacji dotyczących wymagalności zobowiązań podatkowych skarżącego z tytułu podatku od towarów i usług oraz o dołączenie do akt tej sprawy całości akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] na podstawie tytułów wykonawczych z [...] o numerach [...].
Autor skargi przywołał obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku NSA z 25 października 2012r. w sprawie I FSK 873/11 analizując dyspozycję art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Wskazano, że decyzja wymiarowa z [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Ne 54, poz. 535 ze zm.) w związku z art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1 i ust. 3 Dyrektywy Rady z 28 listopada 2006r. nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L 2006, nr 347, poz. 1). Zdaniem pełnomocnika strony sprzedaż nieruchomości dokonana przez skarżącego nie jest działalnością handlową lecz jedynie sprzedażą majątku osobistego w celach prywatnych, która nie podlega podatkowi od towarów i usług. Przywołano liczne przykłady wyroków sądów administracyjnych w tym przedmiocie. Pełnomocnik uzasadnił też zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług wskazując na błędne zastosowanie tego przepisu prawa materialnego polegające na nieprawidłowym ustaleniu, że sprzedaż działek gruntu stanowiła odpłatną dostawę towaru podlegającą podatkowi VAT.
Pismem procesowym z 20 listopada 2013r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. Uzasadniając ten wniosek pełnomocnik wskazał, że (...) do chwili obecnej nie zakończyła się prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sprawa dotycząca uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] nr [...] z dnia [...]. Rozbieżności dotyczące doręczeń wskazują na konieczność podjęcia uchwały. Nie znajduje żadnego uzasadnienia podejmowanie odmiennych rozstrzygnięć w sprawach podatników znajdujących się w takiej samej sytuacji (...). Pełnomocnik przywołał wyrok NSA z 27 września 2013r. w sprawie I FSK 140/12, który w uzasadnieniu podkreślił, że organ podatkowy doręczając przesyłkę zawierającą decyzje wymiarowe za pośrednictwem Poczty Polskiej winien, przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu, uwzględnić błędy tego pośrednika oceniając, czy w takim zakresie strona zawiniła uchybiając terminowi do wniesienia odwołania.
Na rozprawie w dniu 26 listopada 2013r. sąd postanowił wniosek ten jako nieuzasadniony w tej sprawie – oddalić, bowiem nie mamy do czynienia z wystąpieniem przesłanek o jakich mowa w art. 124 i 125 p.p.s.a.
- IV. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
- V. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Niezależnie od zakresu wniesionych zarzutów, w sprawie należy udzielić odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zobowiązane były na wniosek strony skarżącej, złożony w ramach procedury nadzwyczajnej tj. stwierdzenia nieważności decyzji, oparty o dyspozycję art. 247 § 1 O.p. - do wstrzymania wykonania decyzji.
W myśl art. 252 § 1 O.p. organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p.
Uprawdopodobnienie należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku wady dającej podstawę do stwierdzenia nieważności) jest wysoce prawdopodobne.
Należy podkreślić, że fakt przedstawienia przez podatnika określonych argumentów nie oznacza samo przez się, że takie prawdopodobieństwo zaistniało.
Skoro organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji z urzędu, w każdym stadium postępowania aż do wydania decyzji, jeżeli istnienie wady powodującej nieważność stało się już prawdopodobne, chociaż nie będzie ono jeszcze pewne i stwierdzone, to a contrario organ nie może abstrahować od faktu, że we właściwym trybie została już rozstrzygnięta, chociażby w sposób nieostateczny, kwestia nieważności decyzji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1531/07, wyrok NSA z 24 września 2009r. w sprawie II FSK 647/08; dostępne w CBOiIS).
W okolicznościach faktycznych sprawy w dacie rozstrzygania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez organ działający w wyniku złożonego zażalenia na postanowienie jako organ drugiej instancji, była już wydana decyzja pierwszoinstancyjna odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji, wydana na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p.
Tym samym obiektywnie stwierdzić należy, że wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności spowodowało, iż w sprawie nie występuje prawdopodobieństwo rażącego naruszenia prawa. Uznanie (w ramach instytucji wstrzymania wykonania decyzji), na tym etapie procedowania, że istnieje prawdopodobieństwo istnienia jednej z wad o jakich ustawodawca postanawia w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. - w sytuacji, gdy wydano już decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności - byłoby sprzeczne z treścią tej decyzji.
Reasumując:
skoro w myśl art. 252 § 1 O.p. organ rozstrzygający w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest zobowiązany ex officio na każdym etapie tego postępowania aż do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności - do wstrzymania wykonania decyzji będącej przedmiotem wniosku podatnika, jeżeli istnienie wady skutkującej nieważnością decyzji stało się prawdopodobne, choć nie będzie ono jeszcze pewne i stwierdzone, to a contrario organ podatkowy nie może nie uwzględnić faktu, że we właściwym trybie, została już wydana decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji.
VI. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 217 § 1 i § 2 O.p., art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 219 O.p. Słusznie organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonego postanowienia podkreśla, że postanowienie wydane w oparciu o art. 252 § 1 O.p. winno wskazywać na dokonanie przez organ wstępnej oceny prawdopodobieństwa wystąpienia wady powodującej nieważność decyzji objętej wnioskiem strony, natomiast nie może obejmować rozważań dotyczących istnienia przesłanek powodujących nieważność tej decyzji. Nie może też odnosić się do zarzutów związanych z decyzja wymiarową.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.
EK