Uzasadnienie
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z 9 lipca 2003 r. określił stronie skarżącej – "A" Spółka z o.o. w G. jako dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokość nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty 69.337,61 zł.
Organ wskazał, że prowadzi egzekucję z majątku A. B., w ramach której zajął wierzytelność przysługującą jemu wobec strony skarżącej z tytułu robót budowlanych dokumentowanych fakturami VAT na kwotę 69.337,61 zł.
Ponieważ strona skarżąca uchylała się od przekazania zajętej wierzytelności organ egzekucyjny w oparciu o art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968) wydal niniejsze postanowienie. Twierdzenia strony skarżącej, że wierzytelność jest sporna i objęta została pozwami o zapłatę nie znajdowało oparcia w materiale dowodowym. Wskazane przez stronę skarżącą sprawy sądowe dotyczyły bowiem sporu strony z "B" Spółki z o.o. w G. jako inwestorem.
Strona skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.
Sprawy o zapłatę dotyczą bezpośrednio A. B., który wykonywał część prac na budowie i jest obowiązany do zapłaty kar umownych w związku z nieterminową realizacją prac. Potwierdzeniem tego są noty obciążeniowe.
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji gdy organ egzekucyjny nie przeprowadził kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności to podstawa wydanego postanowienia powinna opierać się na art. 71 b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Jednak takie uchybienie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Natomiast skoro noty obciążeniowe nie były znane organowi egzekucyjnemu w chwili wydania postanowienia, to należało wyłączyć je do odrębnego postępowania.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie powyższego rozstrzygnięcia albowiem nie uznaje wierzytelności A. B.. Został on obciążony karami umownymi za nieterminowe i wadliwe wykonanie prac.
W sprawie tej toczy się postępowanie z powództwa Spółki "C" przeciwko Spółce "B".
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, właściwy do rozpoznania sprawy w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zważył co następuje:
Zgodnie z art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednol. Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968) jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Na postanowienie w sprawie wysokości nieprzekazanej kwoty przysługuje zażalenie.
Powyższy przepis, będący podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia wymaga więc kontrolnego (w trybie art. 71a §§ 1-7 cyt. wyżej ustawy) stwierdzenia bezpodstawności braku działania dłużnika zajętej wierzytelności. W szczególności postępowanie kontrolne stwarza takiemu dłużnikowi prawo do zgłoszenia do protokołu z czynności kontrolnych lub w formie pisemnej wyjaśnień i zastrzeżeń (art. 71a § 7 cyt. wyżej ustawy).
W niniejszej sprawie organ egzekucyjny nie przeprowadził takiej kontroli, dopuszczając się tym samym naruszenia przepisów postępowania.
Uchybienie takie mogło mieć bezpośredni wpływ na wynik sprawy, bowiem w zażaleniu strona skarżąca podniosła, że z tytułu kar umownych i odszkodowania umownego była wierzycielem A. B. i w dniu 18 lipca 2003 r. potrąciła w/w wierzytelność z wierzytelnością A. B. o zapłatę za roboty budowlane.
Jeszcze poważniejsze uchybienia miały miejsce w postępowaniu odwoławczym.
Dyrektor Izby Skarbowej nie podjął próby zweryfikowania twierdzeń strony skarżącej, uznając że kwestie te mogą być przedmiotem odrębnego postępowania, przy czym nie wskazał w jakim trybie postępowania to miało być prowadzone i jaki skutek miało ono wywierać dla skarżącej Spółki.
Natomiast uznał, że może utrzymać postanowienie wydane w trybie art. 71a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zmieniając jego podstawę prawną w uzasadnieniu własnego postanowienia. Przy czym przeinaczył treść powołanego przez siebie art. 71 b w/w ustawy.
Dyrektor Izby uznał, że skoro organ pierwszej instancji nie przeprowadził kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności to podstawą postanowienia powinien być art. 71 b ustawy. Zdaniem organu odwoławczego przepis ten stwarza samoistną przesłankę do wydania postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty. W rzeczywistości art. 71 b normuje dalsze konsekwencje uchylanie się dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej wierzytelności, tj. kwestie wystawienia tytułu wykonawczego. Art. 71 b cyt. ustawy wyraźnie wskazuje, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie o którym mowa w art. 71a § 9.
Mając powyższe na względzie należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2, art. 152 i art. 209 w zw. z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).