Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 stycznia 2021 roku w sprawie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 Wójt Gminy Ustka ustalił R.P. łączne zobowiązanie pieniężne w wysokości 296,00 zł.
Od powyższej decyzji, podatnik złożył odwołanie zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. art. 2 ust. 3 pkt 4, oraz art. 2, art. 32 pkt 1 Konstytucji RP, wskazując, iż działki nr [...] oraz [...], przeznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako droga, stanowią publiczny ciąg pieszo-jezdny, wobec czego nie podlegają - zdaniem odwołującego - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując przedmiotową sprawę decyzją z dnia 22 marca 2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie organ podatkowy na podstawie złożonej przez podatnika informacji podatkowej oraz danych widniejących w ewidencji gruntów i budynków wydał decyzję w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021. Z akt sprawy wynika, że podatnik jest właścicielem działek gruntu - oznaczonej numerem [...], o powierzchni 0,0327 ha, oraz działki numer [...] o powierzchni 0,0373 ha - położonych w miejscowości R. Określony sposób użytkowania ww. działek, wynikający z informacji z rejestru gruntów, to "dr - Drogi". Działki te, nie stanowią jednak dróg (publicznych) w rozumieniu ww. ustawy o drogach publicznych. Natomiast działka gruntu nr [...], o powierzchni 0,0440 ha, zgodnie z informacją z rejestru gruntów stanowi użytek "LsVI" - lasy i podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym, co uwzględnia zaskarżona decyzja.
Biorąc powyższe pod uwagę, nie ma podstaw do twierdzenia, że działki gruntu o numerach [...] i [...] - użytkowane jako drogi - objęte są wyłączeniem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zatem organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo przyjął stawkę opodatkowania, przewidzianą dla gruntów pozostałych, zarówno dla działki gruntu oznaczonej numerem [...], jak i działki numer [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik zarzucił wydanej decyzji rażące naruszenie:
- - art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa (op) przez nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego art. 191 o.p. poprzez nieuwzględnienie i pominięcie milczeniem twierdzeń Skarżącego
- - art. 192 o.p. przez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w sprawie, zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji
- - art. 210 o.p. przez brak stwierdzenia w uzasadnieniu decyzji dlaczego argumenty strony nie zostały uwzględnione
- - art. 120, 121, 122, 123 o.p.
- - art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych
- - rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów.
Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz decyzji organu pierwszej instancji z dnia 11 stycznia 2021 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Jak wynika z akt sprawy organ podatkowy, na podstawie złożonej przez podatnika informacji oraz danych widniejących w ewidencji gruntów i budynków wydał decyzję w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021. Z akt sprawy wynikało, że podatnik jest właścicielem następujących działek gruntu: nr [...], o powierzchni 0,0327 ha; nr [...] o powierzchni 0,0373 ha; oraz działki numer [...], o powierzchni 0,0440 ha, - położonych w miejscowości R. Sposób użytkowania działek nr [...] i [...], wynikający z informacji z rejestru gruntów, to "dr-Drogi".
Natomiast działka numer nr [...], zgodnie z informacją z rejestru gruntów stanowi las i podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym. Organ podatkowy pierwszej instancji, w decyzji z dnia 11 stycznia 2021 r. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021, przyjmując stawkę podatku od nieruchomości od działek numer [...] i [...] przewidzianą dla gruntów pozostałych oraz objął podatkiem leśnym działkę numer [...].
Jak wynika ze skargi i akt administracyjnych skarżący kwestionuje objęcie podatkiem od nieruchomości działek gruntu stanowiących ciąg komunikacyjny pieszo-jezdny, twierdząc, że zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powyższe działki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 poz. 1170), z którego wynika, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż utrzymanie dróg publicznych lub eksploatacja autostrad płatnych.
Zdaniem Kolegium wyłączenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odnosi się wyłącznie do gruntów zajętych pod pasy drogowe dróg publicznych - w rozumieniu ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068).
W ocenie Sądu, pogląd ten jest prawidłowy. Zawarta w ustawie definicja drogi składa się z dwóch elementów - materialnego dotyczącego ogólnej dostępności drogi i elementu formalnego - zaliczenia drogi do jednej z przewidzianych w ustawie kategorii dróg. Z mocy art. 2a ustawy o drogach publicznych, drogi publiczne to drogi stanowiące własność Skarbu Państwa lub samorządu województwa, powiatu lub gminy. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu wskazanej ustawy, droga należąca do osoby fizycznej i niezaliczona do kategorii drogi gminnej.
Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, który twierdzi, iż z faktu ogólnej dostępności, przeznaczenia działek na publiczny ciąg pieszo-jezdny wynika, że działki te nie podlegają opodatkowaniu. W art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych rozróżniono cztery kategorie dróg publicznych, dzieląc je według kryterium funkcji, jaką droga pełni w sieci dróg publicznych. Są to jak wskazano wyżej, drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Przepisy od art. 5 do art. 7 tej ustawy wskazują, jakie drogi są zaliczane do poszczególnych kategorii dróg publicznych i określają procedurę ich zaliczania do danej kategorii dróg. W przypadku dróg gminnych, zaliczenie do tej kategorii drogi następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu, co wynika z art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych.
W świetle powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż grunt przeznaczony pod drogę prywatną podlega wyłączeniu zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia art. 192 Ordynacji podatkowej, stwierdzić trzeba że jest on nieuzasadniony. Na podstawie art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisów dotyczących wszczęcia postępowania nie stosuje się do postępowań w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Zatem w niniejszej sprawie organ podatkowy nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania. Zaś na podstawie art. 200 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej przepisu art. 200 § 1 nie stosuje się w przypadku przewidzianym w art. 165 § 7, jeżeli decyzja ma zostać wydana wyłącznie na podstawie danych zawartych w złożonym zeznaniu, złożonej informacji lub deklaracji.
W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza także, wskazanych w uzasadnieniu skargi, przepisów Konstytucji RP, realizuje bowiem obowiązek podatkowy wskazany w ustawie podatkowej. Sąd nie podzielił również metod wnioskowania skarżącego zmierzających do wykazania braku obowiązku podatkowego. Przepisy, na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję, w sposób zrozumiały i oczywisty regulują bowiem sporną kwestię.
Sąd nie podzielił poglądu, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Zgodnie bowiem z art. 145 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 poz. 329), dalej: "p.p.s.a." tylko takie naruszenia prawa i procedury mogą skutkować uchyleniem decyzji, które mają wpływ na ostateczny wynik sprawy.
W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi.
Stąd też orzeczono oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a.).