Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), skrócie "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym – art. 156 § 2 p.p.s.a.
Wykładnia gramatyczna ww. przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał.
Nie ulega również wątpliwości, że sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe lub niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 260/10 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że Sąd, sporządzając uzasadnienie wyroku z dnia 31 maja 2016 r. na stronie 18, w wersie 3 licząc od góry, mylnie wskazał, że "omyłkowe pominięcie jednej litery w imieniu nazwiska", zamiast "w imieniu skarżącej". Ponadto Sąd na tej samej stronie uzasadnienia wyroku, w wersie 5 licząc od góry, po zwrocie "o tym, że decyzja została skierowana do właściwej osoby" pominął słowo "świadczy".
W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., sprostował oczywiste omyłki.