Uzasadnienie
M.J. wniosła do tutejszego sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]2017 r. odmawiającą umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej jako "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej - w postaci wstrzymania ich wykonania - mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu polega więc na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. W przypadku, gdy zaskarżony akt nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, nie można wstrzymać jego wykonania.
Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.
Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, albowiem zaskarżona decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowej nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Decyzja ta ze swej istoty nie może wywołać bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem wstrzymanie wykonania takiego aktu byłoby bezzasadne. Nie wywołuje ona bowiem skutków materialnoprawnych. Przedmiotowe orzeczenie organu jest orzeczeniem o skutkach wyłącznie procesowych, które nie przyznaje stronie praw ani nie nakłada na nią obowiązków, tym samym nie można wymusić na jej adresacie w drodze egzekucji wykonania tej decyzji, gdyż ma ona charakter procesowy i nie podlega wykonaniu.
Zatem w stosunku do zaskarżonej decyzji, nie można mówić o potencjalnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z powyższym nie może w stosunku do decyzji w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.