Uzasadnienie
A. M. S. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 września 2011 r. w przedmiocie zwrotu sprawy organowi pierwszej instancji celem dokonania wymiaru uzupełniającego.
Jako podstawę rozstrzygnięcia organ podatkowy wskazał przepis art.230§1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym w przypadku gdy w toku postępowania odwoławczego organ rozpatrujący odwołanie stwierdzi, że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone lub określone w wysokości niższej albo kwota zwrotu podatku została określona w wysokości wyższej niż to wynika z przepisów prawa podatkowego, lub że określono stratę w wysokości wyższej od poniesionej, zwraca sprawę organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji.
Zwrot sprawy organowi pierwszej instancji następuje w formie postanowienia, które doręcza się stronie. Na postanowienie to nie służy jednak zażalenie, ani skarga do sądu administracyjnego. Dopiero od nowej decyzji służy stronie, na mocy art.230§3 Ordynacji podatkowej, odwołanie.
Skoro na zaskarżone postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art.56 §1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.z 2002r. nr.153,poz. 1270/.