Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt I SO/Gd 11/17, referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznano skarżącej S. T. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] pismem z dnia 5 lipca 2017 r. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu radcę prawnego L. S., o czym został on powiadomiony w dniu 13 lipca 2017 r.
W dniu 20 lipca 2017 r. ustanowiony pełnomocnik wniósł skargę na wyżej opisaną decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 września 2017 r. tut. Sąd przywrócił termin do wniesienia skargi.
W dniu 15 listopada 2011 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik z urzędu wniósł pismo procesowe stanowiące odpowiedź na pismo organu rentowego oraz zawierające wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych, jednocześnie oświadczając, iż koszty te nie zostały zapłacone w żadnej części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r. oddalił skargę. Z protokołu rozprawy wynika, iż ustanowiony pełnomocnik z urzędu się na niej nie stawił (prawidłowo zawiadomiony o terminie).
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715, dalej jako rozporządzenie).
W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. W konsekwencji w sprawie – ze względu na jej przedmiot – za czynności dokonane w toku postępowania przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji właściwa jest opłata, określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł.
Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, zgodnie z brzmieniem § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Tym samym należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu przysługuje (po podwyższeniu o 23% stawkę VAT) w wysokości 295,20 zł brutto (240 zł + 55,20 zł).
Z tych względów referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.