Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor Izby) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie z dnia 18 lipca 2022 r. w przedmiocie oddalenia skargi R. C. (dalej: skarżący, zobowiązany) na czynności zabezpieczające.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano następujący stan faktyczny sprawy:
Naczelnik Urzędu Skarbowego, będący jednocześnie wierzycielem, prowadzi postępowanie zabezpieczające do majątku skarżącego na podstawie zarządzeń zabezpieczenia od nr 2202-SEW.4253.2.1 do nr 2202-SEW.4253.2.17 z 25 maja 2022 roku, obejmujących łączną kwotę podlegającą zabezpieczeniu 75.646 zł. Podstawę prawną zabezpieczonego obowiązku stanowi decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie nr 2202-SEW.4253.2.2022 z 14 kwietnia 2022 roku.
W ramach prowadzonego postępowania zabezpieczającego organ egzekucyjny - w oparciu o ww. zarządzenia zabezpieczenia - dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunków bankowych na podstawie zawiadomień z 9 czerwca 2022r. w B. S.A. nr 2202-SEE.712.54187172.2022.1.FEKY i w P. S.A. nr 2202-SEE.712.54187165.2022.1.FEKY.
Wydruki w/w zawiadomień z 9 czerwca 2022r. wraz z odpisami ww. zarządzeń zabezpieczenia z 25 maja 2022 roku doręczono skarżącemu 14 czerwca 2022r. – w trybie art. 43 K.p.a. W odpowiedzi B. S.A. pismem z 12 czerwca 2022r. i P. S.A. pismem z 10 czerwca 2022r. zawiadomiły, że zajęcie rachunku bankowego nie może zostać zrealizowanie ze względu na brak środków.
Pismem z 15 czerwca 2022r. skarżący wniósł skargę na ww. czynności zabezpieczające. Zaskarżonym czynnościom zarzucił zastosowanie zbyt uciążliwych środków zabezpieczających wskutek nieuprawnionego zarządzenia zabezpieczenia.
Po rozpoznaniu ww. skarg Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bytowie wydał 18 lipca 2022r. postanowienie oddalające skargę na czynności zabezpieczające. Postanowienie zostało doręczone 19 lipca 2022r. - w trybie art. 43 K.p.a.
Pismem z 26 lipca 2022r., nadanym z zachowaniem terminu, skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego wnosząc o uwzględnienie w całości zażalenia i uprzedniej skargi oraz uchylenie wszelkich dokonanych w sprawie dotychczas czynności zabezpieczających.
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Dyrektor Izby podniósł, że skarga w rozumieniu art. 54 w związku z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) jest środkiem zaskarżenia czynności wykonawczych i może być wnoszona zarówno na czynności organu egzekucyjnego, jak i egzekutora, natomiast nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenie na postanowienie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. W ramach tego środka zaskarżenia można więc wnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności zabezpieczających, a także kwestionować uciążliwość zastosowanego środka zabezpieczającego, w ramach którego dokonano czynności zabezpieczającej.
Prowadząc postępowanie zabezpieczające do majątku R. C. na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z 25 maja 2022r. od nr 2202-SEW.4253.2.1 do nr 2202-SEW.4253.2.17, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bytowie dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunków bankowych na podstawie zawiadomień z 9 czerwca 2022r. nr 2202-SEE.712.54187165.2022.1.FEKY w P. S.A. i nr 2202-SEE.712.54187172.2022.1.FEKY w B. S.A. Organ egzekucyjny podjął ww. zaskarżone czynności zabezpieczające w celu zastosowania środków, do których stosowania upoważnia go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunków bankowych (art. 80 w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a.).Do takiego działania organ egzekucyjny upoważniony był na zasadzie art. 158 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku potrzeby organ ten może stosować kilka sposobów zabezpieczenia. W przedmiotowej sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bytowie stosując środki zabezpieczające wziął pod uwagę cel tego postępowania tj. ochronę przyszłych interesów wierzyciela, a także kwotę zabezpieczenia tj. kwotę wynoszącą 75.636,00 zł.
Podjęte ww. czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
14 czerwca 2022 r. - w trybie art. 43 K.p.a.- prawidłowo i skutecznie doręczono zobowiązanemu ww. wydruki zarządzeń zabezpieczenia z 25 maja 2022r. oraz ww. wydruki sporządzonych zawiadomień z 9 czerwca 2022 roku nr 2202-SEE.712.54187165.2022.1.FEKY i nr 2202-SEE.712.54187172.2022.1.FEKY.
Organ egzekucyjny, sporządzając w/w zawiadomienia oraz przesyłając je do dłużników zajętych wierzytelności, przy jednoczesnym doręczeniu ich wydruków zobowiązanemu, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 80 w związku z art. 164 §4 u.p.e.a.
W przedmiotowej sprawie nie dopatrzono się także uchybień formalnych. Przedmiotowe zawiadomienia zawierają bowiem wszystkie prawem przewidziane elementy.
Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu zbytniej uciążliwości zastosowanych środków zabezpieczających, Dyrektor Izby uznał stanowisko zaprezentowane przez organ pierwszej instancji w tym zakresie, za słuszne. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Organ egzekucyjny może zrezygnować ze stosowania środków zabezpieczających, które są uciążliwe dla zobowiązanego jedynie wtedy, gdy osiągnięcie celu zabezpieczenia jest możliwe przy wykorzystaniu innych środków zabezpieczających. Pomimo twierdzeń, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bytowie posiada szereg alternatywnych rozwiązań prawnych umożliwiających zabezpieczenie należności to nie wskazał skarżący wprost jakiegokolwiek innego składnika majątku, z którego można byłoby prowadzić skutecznie postępowanie zabezpieczające, a który byłby jednocześnie mniej uciążliwy. Jedynie jako przykład wskazuje skarżący uprawnienie hipotecznego zabezpieczenia należności na składnikach majątkowych, nie wskazując jednocześnie żadnej konkretnej nieruchomości.
Z akt sprawy wynika, że wskutek dokonanych ww. czynności, na poczet należności objętych ww. zarządzeniami zabezpieczenia w kwocie 75.636,00 zł - bank B. SA przekazał 11.07.2022r. zabezpieczone wierzytelności w kwocie 44.863,00 zł, natomiast bank P. SA przekazał 26.07.2022r. zabezpieczone wierzytelności w kwocie 590,48 zł. Zatem na dzień przekazania akt do Izby nie doszło do zajęcia całej podlegającej zabezpieczeniu kwoty 75.636,00 zł. Trudno zatem zgodzić się z twierdzeniem zawartym w zażaleniu, że w ramach zabezpieczenia przedmiotowych zobowiązań, organ egzekucyjny zastosował formę zbyt uciążliwą zarówno w kontekście relacji posiadanego przez stronę majątku do przybliżonej kwoty zobowiązania, jak również nadmiernie agresywną, obejmując wielokrotność zabezpieczenia należności w kwocie 75.636,00 zł na wielu rachunkach strony. Bowiem nie tylko nie doszło do wielokrotnego zabezpieczenia ww. należności ale nawet nie zabezpieczono całkowitej kwoty wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie z 14 kwietnia 2022 roku będącej podstawą wystawionych zarządzeń zabezpieczenia.
Odnosząc się z kolei do twierdzeń zawartych w skardze jak i w zażaleniu m.in. o braku przesłanek warunkujących wszczęcie postępowania zabezpieczającego w związku z tym, że:
- - w ocenie skarżącego nie ma obaw, że ewentualna przyszła egzekucja będzie utrudniona lub udaremniona,
- - postępowanie podatkowe w zakresie należności zabezpieczonej w postępowaniu zabezpieczającym jest dopiero na etapie zakończonej kontroli podatkowej, w związku z czym istnieją uprawnienia do złożenia ewentualnej korekty deklaracji i potencjalnej możliwości wykonania zobowiązania w sposób dobrowolny tym bardziej, że organ jest zobowiązany do zasady przekonywania strony, mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez stronę zobowiązania podatkowego w sposób dobrowolny,
- - nie ma realnego ryzyka niewypłacalności u zobowiązanego,
Dyrektor Izby wskazał, że powyższe kwestie wykraczają poza zakres przedmiotowy środka zaskarżenia jakim jest skarga na czynność egzekucyjną (zabezpieczającą) i nie mogą one być oceniane w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi na podstawie art. 54 u.p.e.a.
Jak już wyżej wskazano określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 166b u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia.
Pismem z 6 października 2022 roku Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 7 września 2022 roku. Skarżący zarzucił:
- - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 18, art. 54 § 4 pkt 1 i art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) na skutek błędnego utrzymania w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie postanowieniem z 18 lipca 2022r., w sytuacji w której w ocenie Skarżącego nie zaistniała konieczność zastosowania zabezpieczenia należności podatkowej objętej Decyzją zabezpieczającą, w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych Skarżącego do kwoty: 75.636 zł, które miały charakter nadmiernie uciążliwych oraz bezpodstawnych w okolicznościach sprawy, a także stanowiły formę całkowicie nieuzasadnionej ingerencji w sferę praw majątkowych Skarżącego, uniemożliwiając Stronie normalne funkcjonowanie, w tym w ramach działalności gospodarczej prowadzonej z wykorzystaniem rachunków bankowych;
- - naruszenie art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 160 § 1 u.p.e.a., a także w zw. z art. 34 § 1 oraz art. 35 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej na skutek zastosowania nadmiernego środka zabezpieczającego oraz w istocie zmierzającego do rzeczywistego wykonania należności podatkowej, w sytuacji gdy wystarczające było zabezpieczenie przez obciążenie jednej z posiadanych przez Skarżącego nieruchomości prawem hipoteki na rzecz wierzyciela;
- - naruszenie art. 54 § 1 pkt 2 oraz art. 154 § 1 u.p.e.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, wskutek zbyt uciążliwego zabezpieczenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie środków pieniężnych do kwoty 75.636 zł, w sytuacji gdy kondycja majątkowa Strony wskazuje, że nie zachodzi uzasadniona obawa niewykonania tychże zobowiązań podatkowych;
- - naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a na skutek nieprawidłowego przeprowadzenia przez Dyrektora tut. Izby postępowania dowodowego w toku kontroli zaskarżonego postanowienia i pominięcia istotnych dokumentów w sprawie, zwłaszcza Decyzji zabezpieczającej, a także innych na których Decyzja zabezpieczająca została oparta, określających sytuację majątkową Skarżącego, w tym posiadane nieruchomości;
- - naruszenie art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. na skutek utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia pierwszej instancji pomimo zastosowania w sprawie zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego, w sytuacji gdy:
- a) Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bytowie winien dokonać oceny realnego ryzyka niewypłacalności w sprawie,
- b) Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bytowie winien z urzędu uwzględnić charakter i etap prowadzonych czynności urzędowych, obejmujących początkowy etap postępowania podatkowego, oraz
- c) Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bytowie winien uwzględnić z urzędu zasadę przekonywania Strony w celu doprowadzenia do wykonania zobowiązania podatkowego w sposób dobrowolny bez stosowania środków zabezpieczających i egzekucyjnych w sytuacji braku realnego braku takiej potrzeby.
Skarżący wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a o uchylenie przez Sąd w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 7 września 2022r. i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - zwaną dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia).
Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
W wyniku takiej kontroli decyzja (w niniejszej sprawie postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie w przedmiocie czynności zabezpieczającej, w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego na podstawie art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a., co stanowi granice danej sprawy w rozumieniu art. 134 § 1p.p.s.a.
Zgodnie z art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej przez zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub ruchomości. Stosownie zaś do art. 164 § 4 ww. ustawy, do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o między innymi o zajęciu egzekucyjnym pieniędzy. W myśl z art. 80 § 1 i 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi (...).
Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Powyższe zawiadomienie może zostać doręczone w przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej (art. 67 § 1a u.p.e.a.)
Mając na uwadze treść w. przepisów nie budzi wątpliwości legalność zabezpieczenia wierzytelności z rachunku bankowego, gdyż jest to środek zabezpieczający wymieniony w art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Również zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego zostało sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i skutecznie doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności.
W orzecznictwie przyjmuje się, że w świetle przepisów u.p.e.a., zajęcie rachunku bankowego stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych, i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Istotne jest to, że rachunek pozostaje otwarty, a strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1462/07, wyrok WSA we Wrocławiu z 21 marca 2018 r., III SA/Wr 52/18). Natomiast NSA w wyroku z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3577/18 zawarł podobną ocenę stwierdzając, że zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego jest jednym z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych.
Należy również wskazać na instytucje prawne, którą zmniejszają jego dolegliwość. Jedna z nich zawarta jest w art. 80 § 1 u.p.e.a., z którego wynika, że rachunek pozostaje otwarty, a zobowiązany może swobodnie dysponować nadwyżką ponad zajętą kwotę. Oceniając zastosowany w sprawie środek zabezpieczający jako najmniej uciążliwy, sądy administracyjne podkreślają właśnie to uprawnienie korzystne dla zobowiązanego, by nie "zablokować" całkowicie jego działalności gospodarczej. W tym zakresie Sąd akceptuje w pełni pogląd prawny zaprezentowany w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 666/14. Drugą taką instytucją jest przepis art. 13 u.p.e.a., na podstawie którego organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego.
Nie sposób również pominąć w niniejszej sprawie kolejnej instytucji łagodzącej dolegliwość zastosowanego środka zabezpieczającego, przewidzianej w art. 166a § 2 i art. 81 § 4 i § 5 u.p.e.a. Zgodnie z treścią pierwszego z nich, w okresie zabezpieczenia mogą być dokonywane za zgodą organu egzekucyjnego wypłaty z zajętego w celu zabezpieczenia rachunku bankowego zobowiązanego, po przedstawieniu przez niego wiarygodnych dokumentów świadczących o konieczności poniesienia tych wydatków dla wykonywania działalności gospodarczej. Przepis art. 81 § 4 u.p.e.a. stanowi natomiast, że wynikający z zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zakaz wypłat z tego rachunku bez zgody organu egzekucyjnego nie dotyczy wypłat na bieżące wynagrodzenia za pracę oraz na zasądzone alimenty i renty o charakterze alimentacyjnym zasądzone tytułem odszkodowania. Wypłata na wynagrodzenia za pracę może nastąpić po złożeniu bankowi odpisu listy płac lub innego wiarygodnego dowodu, a wypłata alimentów lub renty o charakterze alimentacyjnym – tytułu stwierdzającego obowiązek zobowiązanego do płacenia alimentów lub renty.
Bank dokonuje wypłat alimentów lub renty do rąk osoby uprawnionej do tych świadczeń. Zgodnie z art. 81 § 5 u.p.e.a., przepis § 4 stosuje się również do podatku dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne, należnych od dokonywanych wypłat na bieżące wynagrodzenia.
W konsekwencji mając na uwadze to, że zajecie rachunku bankowego stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych (w szczególności mając również na uwadze instytucje prawne, którą zmniejszają jego dolegliwość), nie można podzielić zarzutu Skarżącego co do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.
Dodatkowo należy wskazać, że skarżący nie wskazał środka, który mógł być zastosowany jako mniej uciążliwy.
Przy czym jak już na wstępie podniesiono nie mieszczą się w granicach sprawy zarzuty dotyczące zasadności, przesłanek zastosowania zabezpieczenia należności pieniężnych – zajęcia zabezpieczającego. Postępowanie zabezpieczające nie jest kolejną instancją rozstrzygającą o bycie należności i możliwości jej zabezpieczenia (zob. wyroki WSA: w Krakowie z dnia 24 października 2012 r., I SA/Kr 851/12; w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2013,r., I SA/GI 922/12, LEX nr 1320531). Sporządzenie zarządzeń zabezpieczenia stanowi konsekwencję i realizację wydanej wcześniej decyzji o zabezpieczeniu na majątku zobowiązanego. W niniejszej sprawie zarządzenie zabezpieczenia było efektem wydanej wcześniej decyzji o zabezpieczeniu, co oznacza, że podniesiony w stosunku do tego zarządzenia zarzut odnoszący się do prawidłowości decyzji stanowiącej podstawę zarządzenia nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.