Uzasadnienie
J.M. złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 listopada 2020 roku, w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną.
Zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2020 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Wnioskiem z dnia 3 lutego 2021 r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2021 r. wydanym w sprawie o sygn. akt
I SPP/Gd 31/21 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego rozstrzygnięcia strona nie wniosła sprzeciwu.
W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 26 maja 2021 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 31 grudnia 2020 r. do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Przesyłka zawierająca zarządzenie została doręczona w dniu 7 czerwca 2021 r. (z.p.o. k. 17). Zakreślony termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej w skrócie p.p.s.a.), skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uiszczenia należnego wpisu i pouczony o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca zarządzenie z dnia 26 maja 2021 r. została doręczona w dniu 7 czerwca 2021 r. (vide z.p.o. k. 17). Tym samym termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu od skargi kończył swój bieg w dniu 14 czerwca 2021 r. Wpis taki nie został uiszczony, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Należy przy tym dodać, że skarżącemu nie przyznano prawa pomocy poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a rozstrzygniecie referendarza sądowego w tym przedmiocie stało się prawomocne wobec nie wniesienia sprzeciwu przez stronę postępowania.
Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.