Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r., wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 207 § 1 i art. 239 w zw. z art. 239c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 marca 2015 r., którym odmówiono wstrzymania wykonania decyzji z dnia 14 stycznia 2015 r. nr [...] zabezpieczającej wykonanie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2011r.
S.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na grożącą mu niepowetowaną stratę w postaci upadłości przedsiębiorstwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wynikająca z art. 61 § 3 powołanej ustawy możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ze swej istoty może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego zarówno doktryna jak i orzecznictwo rozumie spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.).
Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem jedynie aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por.: postanowienie NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl. oraz postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się natomiast wszelkie akty administracyjne odmowne, ponieważ nie mają one przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków) które mogłyby podlegać wykonaniu (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, s. 338). Oznacza to, że zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie art. 239c Ordynacji podatkowej, dotyczące odmowy wstrzymania wykonania decyzji o zabezpieczeniu, jako nienadające się do wykonania, nie podlega wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.