Uzasadnienie
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 9 września 2003 roku utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 8 sierpnia 2003 roku w sprawie zarzutów zgłoszonych przez J.M. w prowadzonym do jej majątku postępowaniu egzekucyjnym.
Podstawą podjętego rozstrzygnięcia był ustalony w sprawie następujący stan faktyczny:
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku J.M. na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...], obejmującego zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 rok. Zobowiązana pismem z 29 maja 2003 roku złożyła zarzut na postępowanie egzekucyjne, na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wierzyciel, [...] Urząd Skarbowy, postanowieniem z dnia 17 czerwca 2003 roku, wydanym w oparciu o art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wyraził swoje stanowisko, podtrzymując wniosek o wszczęcie i prowadzenie egzekucji. Na postanowienie to strona nie złożyła zażalenia.
Następnie, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 24 czerwca 2003 roku uznał zgłoszone przez zobowiązaną zarzuty za nieuzasadnione. Na to postanowienie strona złożyła zażalenie pismami z dnia 1 i 3 lipca 2003 roku. Organ egzekucyjny w trybie autokontroli, na podstawie art. 132 kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił je we własnym zakresie, z uwagi na fakt że postanowienie z 17 czerwca 2003 roku zawierające stanowisko wierzyciela nie było jeszcze ostateczne.
Rozpatrując ponownie zarzut zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2003 roku uznał go za nieuzasadniony.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony złożył zażalenie z dnia 13 sierpnia 2003 roku. Zdaniem strony zarzut z art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji był uzasadniony, gdyż zaległość podatkowa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 rok została uiszczona przez zobowiązaną dobrowolnie, przy czym wpłata z dnia 28 maja 2003 roku nastąpiła przed doręczeniem tytułu wykonawczego.
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 9 września 2003 roku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i zażalenie oddalił. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7,9,10, ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 cytowanej ustawy, wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca. Skoro wierzyciel podtrzymał swoje stanowisko co do zasadności prowadzonej egzekucji, organ egzekucyjny prawidłowo uznał, że zarzut wykonania obowiązku jest nieuzasadniony.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2002 roku wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Przedmiotowemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem strony skarżącej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej narusza art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż zaległość podatkowa została uiszczona przez zobowiązaną dobrowolnie, przy czym wpłata z dnia 28 maja 2003 roku nastąpiła przed doręczeniem tytułu wykonawczego.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.
Pełnomocnik strony pismem z dnia 24 stycznia 2005 roku ponownie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie go z obrotu prawnego.
Zgodnie z art.. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1969r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. Z 2002r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. wykonanie w całości albo w części obowiązku. Na tej podstawie strona wniosła zarzut, twierdząc że wykonała swój obowiązek polegający na uiszczeniu zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 rok. Jednak zgodnie z art. 34 § 1 cytowanej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art.. 33 pkt 1, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z treści tych przepisów wynika, że spór co do okoliczności wykonania obowiązku toczy się w postępowaniu w sprawie stanowiska wierzyciela. Od wyniku tego postępowania zależy czy organ egzekucyjny uzna zarzuty za uzasadnione. Jest bowiem związany stanowiskiem wierzyciela.
Jak wynika z akt sprawy, wierzyciel wydał postanowienie podtrzymując swój wniosek o wszczęcie i prowadzenie egzekucji. W myśl art. 34 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Postanowienie [...] Urzędu Skarbowego z dnia 17 czerwca 2003 roku zawierało pouczenie o możliwości złożenia zażalenia do Izby Skarbowej w Gdańsku w terminie 7 dni od jego otrzymania. Strona zażalenia nie złożyła, pozbawiając się tym samym możliwości prowadzenia sporu z wierzycielem w zakresie wykonania obowiązku.
Organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia jak tylko uznać zarzut za nieuzasadniony. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując zażalenie strony, zasadnie uznał postanowienie organu egzekucyjnego za prawidłowe.
Pomimo powyższego organ drugiej instancji ustosunkował się do okoliczności wskazanych zarówno z złożonym zarzucie jak i zażaleniu, stwierdzając że w momencie wszczęcia egzekucji istniała zaległość podatkowa objęta tytułem wykonawczym nr [...].
Zdaniem Sądu bezzasadny jest zarzut strony skarżącej, że zaległość została uregulowana przed doręczeniem tytułu wykonawczego. Jak powyżej wskazano te okoliczności powinny być podnoszone w postępowaniu w sprawie stanowiska wierzyciela. Ponadto jak wynika z akt sprawy dokonana wpłata w dniu 28 maja 2003 roku, zatem w dniu doręczenia tytułu wykonawczego, nie pokrywała w całości istniejącej zaległości. Dopiero w dniu 6 czerwca 2003 roku strona dokonała całkowitej zapłaty zaległości. W związku z dokonaną wpłatą, wierzyciel wpierw ograniczył tytuł wykonawczy, a następnie po wykonaniu obowiązku przez zobowiązanego, w dniu 13 czerwca 2003 roku wniósł o jego wycofanie z obrotu prawnego.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.