Uzasadnienie
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pani U. R. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 26 czerwca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 kwietnia 2012 r. o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do szeroko pojętego wykonania. Postanowienia wydawane przez sąd na podstawie 61 § 1 i 3 p.p.s.a., nie mogą dotyczyć negatywnych orzeczeń organów administracji oddalających wnioski stron, nie podlegają one bowiem wykonaniu i nie powodują skutków wskazanych w tym przepisie.
Decyzja o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa nie podlega wykonaniu i wstrzymanie jej wykonania jest bezprzedmiotowe.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że strona nie podała żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wniosek.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji