Uzasadnienie
Pierwszy Urząd Skarbowy w G. decyzją z dnia 30 grudnia 1995 r. (...) określił wysokość zobowiązania Ewy Sz. z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1993 r. w następującej wysokości:
za lipiec - 44.543.000 st.zł za sierpień - 81.910.000 st.zł za wrzesień - 97.052.000 st.zł za październik - 22.135.000 st.zł za listopad - 5.723.000 st.zł za grudzień - 41.448.000 st.zł
W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy podał, iż zgodnie z art. 48 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/ podatnikowi przysługiwało prawo wyboru zwolnienia od podatku pod warunkiem złożenia oświadczenia o wyborze zwolnienia w urzędzie skarbowym w terminie 60 dni po dniu wejścia w życie ustawy tj. do dnia 3 września 1993 r.
W niniejszej sprawie podatniczka złożyła takie oświadczenie w dniu 30 listopada 1993 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu, który prawomocnym postanowieniem Izby Skarbowej w G. z dnia 8 lutego 1994 r. (...) został oddalony.
Przyjmując, że oświadczenie o zwolnieniu od podatku VAT zostało złożone w dniu 30 listopada 1993 r. organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego na okoliczność daty złożenia tegoż oświadczenia nie dał wiary twierdzeniom podatniczki, iż przedmiotowe oświadczenie zostało złożone w terminie wcześniejszym, tj. w czerwcu 1993 r. lub 20 sierpnia 1993 r. W związku z tym, że podatniczka nie prowadziła ewidencji dla potrzeb podatku VAT, jak również nie składała deklaracji dla potrzeb tego podatku cały obrót wykazany w podatkowej księdze przychodów i rozchodów podlegał opodatkowaniu według stawki 22 procent, zaś wysokość należnego podatku za poszczególne miesiące wyliczono jako iloczyn wartości sprzedaży i stawki 18,03 procent.
W odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego Ewa Sz. wnosząc o jej uchylenie zarzuciła, iż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem podstawowych zasad kodeksu postępowania administracyjnego, zaś ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez organ podatkowy jest całkowicie dowolna.
Zdaniem podatniczki organ podatkowy całkowicie niezasadnie odmówił wiary zeznaniom świadka Dariusza P., z których bezspornie wynikał fakt złożenia w formie ustnej w czerwcu 1993 r. oświadczenia o wyborze formy zwolnienia od podatku VAT.
Nadto organ podatkowy bezzasadnie odstąpił od przesłuchania świadka Joanny K. na okoliczność wysłania oświadczenia o wyborze zwolnienia od podatku VAT przesyłką poleconą nr 7568 w dniu 20 sierpnia 1993 r. wraz z deklaracją VAT-2 za miesiąc lipiec 1993 r.
W rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa w G. decyzją z dnia 29 maja 1996 r. (...) utrzymała w mocy przedmiotową decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w G..
W uzasadnieniu decyzji Izba oceniając zebrany materiał dowodowy odmówiła wiarygodności przedstawionym dowodom z uwagi na to, że składane przez stronę oświadczenia są sprzeczne co do formy i terminu złożenia wniosku o zwolnienie od podatku, gdyż:
- - informacja, iż oświadczenie o wyborze zwolnienia było wysłane listem poleconym za numerem nadania 7568 wraz z deklaracją VAT-2, o czym mają świadczyć ślady po zszywaczu na deklaracji VAT-2 nie znajduje potwierdzenia w dowodach, natomiast są to ślady powstałe na skutek połączenia w Urzędzie deklaracji VAT-2 z kopertą, która znajduje się w aktach podatnika dotyczących podatku obrotowego pod numerem 43.
Izba Skarbowa nie uwzględniła wniosku strony o przymusowe doprowadzenie na podstawie art. 88 Kpa świadka Joanny K. /świadek trzykrotnie nie stawiła się na wezwanie Pierwszego Urzędu Skarbowego/, gdyż Joannę K. nie łączyła ze stroną ani umowa o pracę, ani stosunek pełnomocnictwa z art. 33 Kpa, ponieważ jak wynika z zeznań strony z dnia 4 grudnia 1995 r. Joanna K. w ramach przysługi koleżeńskiej - nieodpłatnie konsultowała wątpliwości strony i sprawdzała przygotowane dokumenty.
Ponadto Izba Skarbowa w G. nie uwzględniła również wniosku strony dotyczącego wysłania oświadczenia o wyborze zwolnienia w dniu 20 sierpnia 1993 r., gdyż z pisma strony z dnia 7 grudnia 1993 r. skierowanego do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego wynika, że informacje o konieczności złożenia oświadczenia o wyborze zwolnienia /VAT-6/ uzyskała ona dopiero w dniu 25 listopada 1993 r. w Urzędzie Skarbowym. Natomiast z wystąpienia Pani Joanny K. z dnia 9 lipca 1994 r. wynika, że w dniu 20 sierpnia 1993 r. wysłała do Urzędu Skarbowego oświadczenie stron, o wyborze zwolnienia od podatku VAT, ponieważ uważała, że w dokumentach firmy Ewy Sz., której prowadzenie księgowości nadzorowała, powinno się to oświadczenie znajdować.
Skoro jak twierdzi strona po raz pierwszy dowiedziała się o konieczności złożenia oświadczenia o wyborze zwolnienia VAT-6 dopiero w dniu 25 listopada 1993 r., to twierdzenie to przeczy, aby oświadczenie o wyborze zwolnienia zostało wysłane w sierpniu 1993 r. łącznie z deklaracją VAT-2, ponieważ brak umocowania Pani Joanny K. do składania oświadczenia w imieniu strony, wyklucza możliwość złożenia takiego oświadczenia bez podpisu strony. Podważa również tezę istnienia oświadczenia o wyborze zwolnienia fakt wystąpienia śladów po zszywaczu z uwagi na to, że w aktach Urzędu dotyczących podatku obrotowego znajduje się koperta nosząca również ślady po zszywaczu.
W związku z powyższym Ewa Sz. nie złożyła zdaniem Izby Skarbowej stosownego oświadczenia w terminie wymaganym przez ustawę, a zatem od 5 lipca 1993 r. stała się podatnikiem podatku od towarów i usług z wszelkimi konsekwencjami prawnymi stąd wynikającymi.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ewa Sz. prowadząca działalność gospodarczą w ramach Przedsiębiorstwa Importowo-Eksportowego "A." zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77-81 Kpa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w G..
W obszernym uzasadnieniu skargi podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniesionego, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organy podatkowe z rażącym naruszeniem wyżej wymienionych przepisów Kpa.
Zdaniem skarżącej organy podatkowe bezzasadnie odmówiły przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka Joanny K. na okoliczność wysłania przez nią w dniu 20 sierpnia 1993 r. wraz z deklaracją VAT-2 oświadczenia o wyborze formy zwolnienia od podatku od towarów i usług. W tej sytuacji, skoro odmówiono przeprowadzenia dowodu na powyższą okoliczność, to organy podatkowe nie miały żadnych podstaw do przyjęcia, że przesyłka pocztowa zawierająca deklarację VAT-2 nie zawierała również oświadczenia o zwolnieniu podatkowym.
Skarżąca wywodzi również, że organy podatkowe niesłusznie odmówiły wiary zeznaniom świadka Dariusza P. oraz jej wyjaśnieniom w przedmiocie ustnego złożenia oświadczenia o wyborze zwolnienia podatkowego w czerwcu 1993 r. przed urzędnikiem skarbowym w sytuacji, kiedy to urzędnik ten był zobowiązany do sporządzenia stosowanego protokołu potwierdzającego fakt złożenia oświadczenia.
Powyższe okoliczności zdaniem skarżącej jednoznacznie wskazują na to, że postępowanie dowodowe zostało zawężone i nie doprowadziło do wyjaśnienia prawdy obiektywnej w związku z czym dokonaną przez organy podatkowe ocenę dowodów należało uznać za całkowicie dowolną i subiektywną.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uznać za nieuzasadnioną:
Z okoliczności sprawy wynika, że zaistniały między stronami spór w istocie rzeczy sprowadza się do oceny zakresu i rozmiarów przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania dowodowego oraz zasadności dokonanych przez te organy ocen zgromadzonych w toku tego postępowania dowodów.
Zdaniem Sądu organy podatkowe w sposób staranny w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddały wnikliwej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.
Takie niesporne okoliczności stanu faktycznego sprawy, jak: brak wyszczególnienia zawartości przesyłki nr 7568, brak umowy o pracę czy umowy zlecenia dla Joanny K. na prowadzenie księgowości przedsiębiorstwa skarżącej, która nie była jej pełnomocnikiem w rozumieniu art. 33 Kpa oraz istotne sprzeczności w wyjaśnieniach samej skarżącej co do daty zgłoszenia oświadczenia o wyborze formy zwolnienia podatkowego dawały zdaniem Sądu organom podatkowym w pełni uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że stosowne oświadczenie w tym przedmiocie skarżąca złożyła w dniu 30 listopada 1993 r.
Mając na uwadze powyższe przy uwzględnieniu również zasad doświadczenia życiowego należy stwierdzić - wbrew twierdzeniom skarżącej, że dokonana przez organy podatkowe ocena zgromadzonego materiału dowodowego jak i wyciągnięte w wyniku tej oceny wnioski nie mają cech dowolności.
W tej sytuacji przy braku merytorycznych zarzutów odnośnie wysokości zobowiązania podatkowego Sąd uznając, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło bez naruszenia tak prawa materialnego jak i przepisów postępowania i to w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę jako nieuzasadnioną oddalił.