Uzasadnienie
M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Wojewody z dnia 18 lipca 2013 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 18 września 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia.
Odpis tego zarządzenia, zawierający prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, został doręczony skarżącemu w dniu 30 września 2013 r.
Pismem z dnia 7 października 2013 r. M. K. wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Następnie pismem z dnia 23 października 2013 r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, jednocześnie cofając wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie z dnia 23 października 2013 r.
Skarżący w terminie ustawowym wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia, bowiem w jego przekonaniu wniósł w terminie ustawowym zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a więc winno być ono rozpoznane przez Sąd, a nie odrzucone.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 4 marca 2014 r. Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia z dnia 24 lutego 2014 r. poprzez nadesłanie w terminie 7 dni podpisanego odpisu zażalenia celem doręczenia organowi administracji, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący w zakreślonym terminie nadesłał nieuwierzytelnioną kserokopię zażalenia z dnia 24 lutego 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie, oprócz dodatkowych warunków, powinno przede wszystkim czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Takie wymagania przewidziane zostały w Rozdziale 1 Działu III ww. ustawy. I tak zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika. Jak natomiast stanowi art. 47 § 2 p.p.s.a., odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej.
Z art. 49 § 1 tejże ustawy wynika, iż w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku natomiast zażalenia, jeżeli strona w wyznaczonym terminie nie uzupełni jego braków, to zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 powołanej ustawy sąd wojewódzki odrzuci je na posiedzeniu niejawnym.
W rozpatrywanej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia 24 lutego 2014 r. poprzez nadesłanie podpisanego jego odpisu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący nadesłał niepodpisaną i nieuwierzytelnioną kserokopię zażalenia, wobec czego nie może ona zostać uznana za odpis zażalenia w rozumieniu art. 47 p.p.s.a. Przepis ten wyraźnie stanowi, co należy rozumieć przez odpis pisma. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny z układem graficznym oryginału (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest poświadczenie pełnej zgodności jego treści z oryginałem. Osoba poświadczająca przyjmuje wtedy odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Za takim poglądem przemawia art. 47 § 2 p.p.s.a., który mówiąc o przykładowych odpisach (fotokopiach i wydrukach poczty elektronicznej) wymaga ich uwierzytelnienia.
Tymczasem w niniejszej sprawie, Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie podpisanego odpisu zażalenia, celem nadania mu formy wymaganej przez art. 47 p.p.s.a., jednak bezskutecznie. Wobec powyższego uznać należy, że skarżący nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 47 § 1 p.p.s.a, bowiem w odpowiedzi na wezwanie Sądu nie nadesłał odpisu zażalenia w żądanej postaci. Pismo niepodpisane ani niepoświadczone przez wnoszącego za zgodność z oryginałem powyższego wymogu nie spełnia, a tym samym nie podlega doręczeniu innym stronom lub uczestnikom postępowania. Zażalenie zatem nie mogło otrzymać prawidłowego biegu, co skutkuje jego odrzuceniem na podstawie 178 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 49 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, orzekł jak w sentencji postanowienia.