Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1255/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi M. P. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 30 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na 2017 rok, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji) oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 987 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2 sentencji).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sąd może postanowić o sprostowaniu na posiedzeniu niejawnym.
Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA 863/00 – wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Za błąd rachunkowy uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. OZ 887/04 i z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 558/11).
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że błędnie określona wysokość kwoty 987 złotych zasądzonej od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] na rzecz strony skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania stanowi oczywistą omyłkę.
Stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna i nie dotyczącej orzeczenia Urzędu Patentowego, wynosi 480 złotych.
W niniejszej sprawie radca prawny sporządził i wniósł skargę na w/w decyzję Dyrektora IAS z dnia 30 czerwca 2017 r. w sprawie oznaczonej sygnaturą I SA/Gd 1255/17, wnosząc także o zasądzenie kosztów postępowania, dlatego też Sąd winien przyznać tytułem wynagrodzenia kwotę 480 zł na podstawie w/w przepisu, dodatkowo – na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. – zwrot kosztów sądowych w postaci uiszczonego wpisu w wysokości 500 zł oraz zwrot opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, a zatem łącznie 997 zł.
Natomiast w punkcie drugim wydanego w dniu 14 listopada 2017 r. wyroku o sygn. akt I SA/Gd 1255/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] na rzecz strony skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania błędnie określając kwotę 987 zamiast 997 złotych.
Nie ulega wątpliwości, że zaistniały w punkcie drugim sentencji w/w wyroku błąd był w istocie oczywistą omyłką, dlatego na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowił sprostować go z urzędu.