Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 września 2010 r. Dyrektor Izby Celnej uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia skarżącej spółce zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące czerwiec, lipiec, listopad i grudzień 2004 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego do czasu zakończenia postępowania.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy wskazać, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takiego, który ze swej istoty nadaje się do wykonania, tj. spowodowania w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2009 II GZ 148/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja jest decyzją kasacyjną, a zatem ma charakter procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Tym samym nie nadaje się ona do wykonania i nie stwarza zagrożeń dających podstawę do wstrzymania jej wykonalności w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skoro zaskarżona decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu, zatem Sąd nie mógł uwzględnić wniosku strony skarżącej.
Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.