Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 grudnia 2003r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia 10 lipca 2003r. Nr [...] o zajęciu stanowiska co do zarzutów dłużnika pana W. M. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych – [...].
W podstawie prawnej postanowienia wskazano art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art.144 K.p.a. oraz art.34 § 1 i § 2, art.17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz.968 z późn. zm.).
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO podało, że pismem z dnia 17 czerwca 2003r. pan W. M. wystąpił do Urzędu Skarbowego o umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości w podatku od środków transportowych. W związku z powyższym Urząd Skarbowy zwrócił się do Wójta Gminy – będącego wierzycielem – o zajęcie stanowiska w sprawie złożonego wniosku.
Postanowieniem z dnia 10 lipca 2002r. – podjętym na podstawie art.34 w zw. z art.17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Wójt Gminy wyraził stanowisko stwierdzając, że wniesione przez dłużnika zarzuty są bezpodstawne. Egzekucja prowadzona jest na podstawie decyzji nr [...] z dnia 30 kwietnia 2001r. określającej panu W. M. zaległość podatkową w podatku od środków transportowych, którą utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10 września 2001r. Decyzja wymiarowa w dniu wszczęcia egzekucji była ostateczna i podlegała wykonaniu. Wznowione przez Wójta Gminy w sprawie tej decyzji postępowanie zostało ostatecznie umorzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 października 2002r. sygn. akt [...].
Dalej SKO podało, że zgodnie z art.34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzuty zgłoszone na podstawie art.33 pkt 1-7, 9 i 10 (...) tej ustawy organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art.33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
Z kolei treść art.34 § 2 ustawy wskazuje, że zajęcie przez wierzyciela stanowiska następuje w formie postanowienia, w uzasadnieniu którego wierzyciel musi w sposób wyraźny wskazać powody, które w jego ocenie świadczyć mają o bezzasadności zgłaszanego zarzutu.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ I instancji wyjaśnił powody bezzasadności zarzutu, wskazując, że egzekucja odbywa się na podstawie ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 30 kwietnia 2001r.. Organ wyjaśnił również, że decyzja SKO z dnia 24 października 2002r. [...] umorzyła jedynie postępowanie wznowione przez Wójta Gminy.
Kolegium zauważa, iż w tej sytuacji kwestia zmniejszenia zaległej kwoty decyzjami Wójta Gminy z dnia 4 września 2001r. oraz z dnia 18 kwietnia 2002r. nie ma znaczenia, gdyż w przypadku pierwszej wymienionej decyzji, SKO stwierdziło jej nieważność w dniu 20 lutego 2002r. (sygn. [...]) na wniosek W. M., zaś w przypadku drugiej SKO – uchyliło decyzję i umorzyło postępowanie w wyniku odwołania strony (decyzja z dnia 24.10.2002r., sygn. akt [...]. Kolegium podkreśla, że w wyniku ww. decyzji SKO, nie zostało umorzone całe postępowanie podatkowe, jak twierdzi strona w zażaleniu, a jedynie postępowanie wznowione decyzją Wójta Gminy.
Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego pan W. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, iż zapadło z naruszeniem prawa tj. art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wskutek przeprowadzenia postępowania niezgodnie z wymaganiami zawartymi w:
- - art.7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uniemożliwienie skarżącym wypowiedzenia się celem obrony interesów skarżących,
- - art.77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa, które pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy.
Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zdaniem skarżącego organ w sposób pobieżny przeprowadził całe postępowanie i nie dokonał tym samym pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie uwzględniono w szczególności faktu sprzedaży w 2001r. dwóch samochodów i tym samym zmniejszenia zaległości podatkowej. Oznacza to, że w dacie wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych w dniu 7 marca 2003r. zobowiązania z tytułu posiadania tych dwóch samochodów nie istniały.
Konkludując skarżący stwierdza, że wystawione tytuły wykonawcze, ze względu na rażące zaniedbania na wcześniejszych etapach postępowania administracyjnego, nie powinny być egzekwowane.
W odpowiedzi na zarzuty podniesione w skardze Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko i argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skargę należało uwzględnić, jednakże z innych przyczyn aniżeli w niej wskazanych i z tego względu zarzuty podniesione w skardze nie były przedmiotem rozważań Sądu.
Zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.
Skarżący pismem z dnia 17 czerwca 2003r. zwrócił się do Urzędu Skarbowego o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, powołując jako podstawę prawną wniosku art.59 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002r., Nr 110, poz.968 z późn. zm.).
Wskazany przepis stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał.
Strona we wniosku wyraźnie wskazała podstawę prawną żądania i wskazała przyczyny żądanie to uzasadniające.
Nie było zatem podstaw, aby wniosek ten uznać jako zarzuty wniesione w sprawie prowadzonej egzekucji – jak uczyniły to organy w sprawie – i zastosować celem jego rozpatrzenia uregulowań ustanowionych w przepisach art.33 pkt 1 i 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Należy też wskazać, że w sprawie oznaczonej sygn. akt I SA/Gd 946/03, przedmiotem postępowania były zarzuty wniesione przez W. M. w sprawie prowadzenia egzekucji do jego majątku z tytułu zaległego zobowiązania w podatku od środków transportowych. W sprawie tej zarzuty skarżącego oparte na art.33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym pozostawiono bez rozpoznania wobec wniesienia ich po terminie określonym ustawą – postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Nr [...] z dnia 6 czerwca 2003r. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 17 lipca 2003r. Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Gminy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2004r., skargę na to rozstrzygnięcie Izby, oddalił.
Tak więc po raz drugi nie można było i nie zachodziła taka potrzeba prowadzenia w tym samym przedmiocie postępowania. Trzeba też zauważyć, że organy rozpoznając wniosek skarżącego w trybie art.33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie uwzględniły faktu upływu terminu do zgłoszenia zarzutów. Tytuły wykonawcze nr [...] z 7 marca 2003r. doręczono skarżącemu w dniu 5 maja 2003r. Termin do wniesienia zarzutów upływał w dniu 12 maja 2003r., a rozpatrywany w sprawie niniejszej wniosek wpłynął do Urzędu Gminy 7 lipca 2003r., zatem po terminie.
W tej sytuacji stwierdzić należało, że wniosek skarżącego datowany 17 czerwca 2003r. (wpływ do Urzędu Skarbowego 7 lipca 2003r.) został rozpatrzony niezgodnie z jego treścią, co spowodowało naruszenie art.59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, a także naruszenie art.27 § 1 pkt 9 w zw. z art.33 pkt 1 tej ustawy poprzez niezbadanie dopuszczalności wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji.
W związku z powyższym Sąd uznając zaskarżone postanowienie za uchybiające prawu – na podstawie art.145 § 1 pkt 1a cyt. na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowienie to uchylił. Z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia, do którego obliguje przepis art.152 cyt. ustawy. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art.200 tej ustawy.
IP