Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celnego w G. decyzją z 30 lipca 2010 r. odmówił zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego marki Audi A5 powołując w podstawie prawnej decyzji m. in. art. 107 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 z późno zm.) oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. Nr 32, poz. 246).
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona zarzuciła rażące naruszenie art. 107 ust. 1 do 6 ustawy o podatku akcyzowym i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego poprzez uznanie, mimo ustalenia przez Naczelnika Urzędu Celnego w G., że wnioskodawczyni dokonała dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego i dochowała pozostałe warunki wyszczególnione wart. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, iż zwrot uiszczonej akcyzy jest wnioskodawczyni nienależny, a w celu skutecznego domagania się jej zwrotu winna przedstawić organowi celnemu kolejne dokumenty wskazane w treści decyzji.
Decyzją z dnia 15 grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w G. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że akceptuje rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji pomimo, iż w jego ocenie argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji jest wadliwa. W jego ocenie pomimo wywozu pojazdu, nie został spełniony jeden z podstawowych warunków uprawniających do uzyskania zwrotu podatku, a mianowicie prawo podmiotu dokonującego dostawy, do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel.
Organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne. Na umowie sprzedaży z dnia 25 listopada 2009 r. wskazano jako miejsce – K.. Dodatkowo, z pisma A. G. - nabywczyni samochodu osobowego wynika, iż transakcja miała miejsce (odbyła się) w K.. Zatem nie może budzić wątpliwości, że samochód został sprzedany nowemu nabywcy w P. Wniosek powyższy znajduje w ocenie organu odwoławczego także potwierdzenie w treści art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego.
Organ odwoławczy stwierdził, że z dyspozycji zawartej wart. 107 ustawy o podatku akcyzowym wynika, że zwrot akcyzy przysługuje podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnatrzwspólnotowej. Mając na względzie, iż w momencie przemieszczenia przedmiotowego samochodu osobowego z terytorium kraju na terytorium N. to klient dysponował już prawem rozporządzania samochodem jak właściciel (przeniesienie własności samochodu miało miejsce na terenie kraju), Dyrektor Izby Celnej w G. uznał, że dokonaną transakcje należy potraktować jako sprzedaż w kraju. Dokonana na terenie kraju sprzedaż samochodu osobowego obywatelowi pochodzącemu z państwa członkowskiego nie jest wewnątrzwspólnotową dostawą, o której mowa wart. 2 pkt 8 ustawy o podatku akcyzowym.
Tym samym strona nie jest uprawniona do żądania zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej. Organ powołał się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2006 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 115/06.
M. T. w skardze na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późno zm.) dalej jako "Op." poprzez między innymi nie wyjaśnienie niezbędnych faktów istotnych w sprawie, zaniechanie wskazania stronie przesłanek jakimi kierował się organ podczas podejmowania decyzji. Nadto decyzja obarczona jest błędem w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne uznanie, bez dokonania ustaleń w tym zakresie, iż prawo własności samochodu Audi A5 przeszło z rąk M. T. w dniu 25 listopada 2009 r. na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, przez co M. T. nie była osobą dokonującą dostawy wewnątrzwspólnotowej przedmiotowego pojazdu, przez co naruszył w szczególności art. 107 ustawy o podatku akcyzowym.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według obowiązujących norm. Dodatkowo, w uzasadnieniu skargi, skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy nie przedstawił jej w toku postępowania odwoławczego swojego stanowiska w sprawie. Uchybienie to uniemożliwiło skarżącej przedstawienie nowych, adekwatnych do przyjętego przez organ odwoławczy stanowiska prawnego w sprawie, dowodów.
Dyrektor Izby Celnej w G., w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując prezentowane dotychczas w sprawie stanowisko. Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącej miał prawo do czynnego uczestnictwa w postępowaniu, i z prawa tego korzystał. Nie wniósł jednak żadnych uwag do trybu i sposobu prowadzenia sprawy, jeszcze w trakcie jej rozpatrywania. Także z treści protokołu sporządzonego w dniu 14 października 2010 r. na okoliczność zapoznania z aktami sprawy nie wynika, aby pełnomocnik żądał jakichkolwiek wyjaśnień, czy to w przedmiocie interpretacji przepisów, czy też stanowiska organu odwoławczego.
W piśmie procesowym z dnia 8 marca 2011 r. strona skarżąca odniosła się do odpowiedzi na skargę podtrzymując podniesione w skardze zarzuty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Zaskarżona decyzja narusza prawo, zatem należało ją uchylić.
Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Dyrektor Izby Celnej w G. przyjął, że w przedmiotowej sprawie skarżącej nie przysługuje prawo żądania zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego z tego powodu, iż w momencie przemieszczania samochodu osobowego z terytorium kraju to klient dysponował już prawem rozporządzania samochodem jak właściciel. Przeniesienie własności samochodu miało miejsce na terytorium kraju, czego dowodem jest umowa sprzedaży z dnia 25 listopada 2009 r.
Akceptując pogląd organów podatkowych, że wymieniona wyżej umowa jest dowodem o istotnym znaczeniu w procesie ustalania stanu faktycznego sprawy Sąd zwraca uwagę, iż brak jest tłumaczenia tekstu tego dokumentu. Analiza przedłożonych akt sprawy wskazuje, że znajduje się w nich jedynie dokument w języku niemieckim (k.46, k.77, k.94.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się tymczasem, że obcojęzyczne dokumenty bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski nie mogą być uznane - w świetle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej - za dowód w sprawie, gdyż posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem - art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dn. 7 października 1999 r. o języku polskim - Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm. (por. wyrok NSA w Warszawie z 9 lutego 2001 r., III SA 2339/99, wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2004 r., III SA 2719/02 i wyrok WSA w Warszawie z 17 marca 2004 r., III SA 2512/02).
Z sobie tylko znanych powodów orzekające organy nie żądały złożenia tłumaczeń przedstawionego w języku niemieckim przez stronę dokumentu formułując następnie na jego podstawie wnioski, w tym w szczególności, że prawo własności samochodu osobowego przeszło na nabywcę na terytorium kraju. Jeżeli strona przedstawia istotną dla sprawy dokumentację w języku obcym, to obowiązkiem organu jest żądanie ich tłumaczenia. Stwierdzenie powyższe nie przeczy przy tym tezie, że dowodem w sprawie jest treść dokumentu obcojęzycznego a nie jego tłumaczenie.
Niezadbanie o należyte zebranie dokumentów stanowi w ocenie Sądu naruszenie art. 122 i 187 § 1 Op. i utrudnia, a wręcz uniemożliwia dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji. Sąd nie ma bowiem możliwości zweryfikowania poprawności wniosków wyciągniętych przez organy podatkowe. Nie może również odnieść się do zarzutów strony skarżącej, zwłaszcza tych dotyczących art. 155 Kc. Przepis ten stanowi, że umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
Ponownie rozpatrując sprawę organ podatkowy zadba zatem, aby w aktach sprawy znalazł się przetłumaczony tekst umowy sprzedaży samochodu osobowego Audi A5 zawartej pomiędzy M. T. a A. G., a przetłumaczony na język polski tekst umowy będzie stanowił podstawę ustaleń i wniosków organu podatkowego.
Odnośnie zarzutu wadliwości postępowania dowodowego, które miało się przejawiać w tym, że organy podatkowe nie przesłuchały świadków co do momentu przeniesienia własności pojazdu organ podatkowy oceni potrzebę przeprowadzenia tego dowodu w oparciu o art. 188 Op., zgodnie z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.
Dokonując oceny zarzutu, iż organ odwoławczy nie przedstawił skarżącej swojego stanowiska w sprawie w toku postępowania odwoławczego przed wydaniem zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, iż zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Brak jest bowiem dostatecznego potwierdzenia sytuacji, że strona żądała informacji co do zapatrywania prawnego organu odwoławczego na sprawę, a Dyrektor Izby Celnej celowo uchylił się od udzielenia takiej informacji, uniemożliwiając tym samym stronie złożenie stosownych wniosków dowodowych. W szczególności przeczy przedstawionemu zarzutowi treść znajdującego się w aktach sprawy protokołu z dnia 14 października 2010 r. sporządzonego na okoliczność zgłoszenia się radcy prawnego D. K. w siedzibie Izby Celnej w G. w celu zapoznania się z aktami sprawy na podstawie art. 200 § 1 Op.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 tej ustawy orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O koszach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 209 p.p.s.a.