Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 12 października 2016 r. T.B. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni z pouczeniem, że jego nieuiszczenie w powyższym terminie skutkować będzie jej odrzuceniem.
Przesyłka zawierająca przedmiotowe zarządzenie została uznana za doręczoną w dniu 2 listopada 2016 r.
W dniu 16 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył do sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wraz z wnioskiem strona wpłaciła należny wpis. W uzasadnieniu wniosku wskazane zostało, że w okresie od 10 października do 9 listopada 2016 r. skarżący wraz z żoną przebywał za granicą i nie mógł odebrać w terminie korespondencji, o której nic nie wiedział. Wskazał też, że w skrzynce pocztowej nie pozostawiono żadnej informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc:
- • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,
- • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,
- • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.
Skarżący wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu powoływał się na okoliczność przebywania poza granicami kraju w terminie, w którym przesłane zostało zarządzenie wzywające go do uiszczenia wpisu od skargi.
W ocenie Sądu przedstawiona przez stronę okoliczność nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Uchybienie w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem, narusza obiektywny miernik staranności i stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro nawet lekkie niedbalstwo świadczy o zawinionym niedokonaniu czynności w terminie.
Jednocześnie podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zostało uprawdopodobnione, że uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu od skargi nastąpiło bez winy strony. Niniejszy skład Sądu aprobuje w pełni wyrażany w orzecznictwie pogląd, że wyjazd skarżącego za granicę nie stanowi przesłanki do przywrócenia terminu. Strona, wiedząc o toczącym się postępowaniu, winna skorzystać z instytucji przewidzianych w p.p.s.a. i przed wyjazdem skutecznie ustanowić pełnomocnika do reprezentacji czy doręczeń (postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 675/11). Ponadto należy zaznaczyć, że należyta dbałość w prowadzeniu własnych spraw wymaga, aby przed wyjazdem podjąć odpowiednie działania gwarantujące zabezpieczenie swoich interesów (postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 360/11, z dnia 16 grudnia 2015 r., II GZ 882/15).
Kwestia ta jest o tyle istotna, że wyjazd strony za granicę miał miejsce już po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego. Strona mając zatem na względzie wszczęte postępowanie sądowe winna mieć na uwadze, że w związku z toczącym się postępowaniem istnieje możliwość kierowania do niej korespondencji z sądu. Strona należycie dbająca o swoje interesy powinna zatem zagwarantować sobie możliwość zapoznawania się z treścią korespondencji przesyłanej z sądu tak, aby nie narazić się na ryzyko uchybienia terminu do dokonania określonej czynności postępowania. Starania te strona powinna podjąć przed planowanym wyjazdem, choćby – na co Sąd już wcześniej wskazał - poprzez ustanowenie pełnomocnika, który należycie reprezentowałby interes skarżącego w czasie nieobecności w kraju.
W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że w sprawie nie zostało wykazane, iż strona skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i w związku z tym, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.