Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący M. H. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz na podstawie szeregu dokumentów źródłowych nadesłanych w następstwie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawach sygn. akt I SA/Gd 111/16 i I SA/Gd 114/16 (oświadczenia, zaświadczenia, wyciągi z rachunku bankowego, rachunki i faktury, zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę) ustalono, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dwoma małoletnimi synami. Rodzina wnioskodawcy utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę małżonków H. w łącznej wysokości około 4.200 zł netto miesięcznie (po odliczeniu zajęcia egzekucyjnego z wynagrodzenia wnioskodawcy). Z uzyskiwanych dochodów małżonkowie opłacają wydatki rodziny związane z bieżącym utrzymaniem oraz raty kredytu w wysokości 651 zł miesięcznie.
W świetle złożonego oświadczenia wnioskodawca oraz jego żona nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł.
Rozpoznając złożony wniosek referendarz sądowy zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy uregulowana w przepisach dotyczących postępowania przed sądami administracyjnymi stanowi pomoc państwa przeznaczoną wyłącznie dla tych osób, które nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów prowadzonego postępowania.
W świetle art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Powyższa regulacja normatywna determinuje przyjęcie, że to na podmiocie wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Z oczywistych względów pozytywne rozstrzygnięcie w ww. zakresie zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez podmiot wnioskujący udowodnione.
Mając na uwadze powyższe regulacje normatywne, okoliczności faktyczne ustalone w toku prowadzonego postępowania oraz łączną wysokość wpisów od skarg we wszystkich sprawach zainicjowanych w Wydziale I i III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku referendarz sądowy uznał, że wnioskodawca wykazał dostatecznie, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie kosztów sądowych spowodować może skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wnioskodawca wykazał przy tym w sposób dostateczny, że wraz z żoną nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, które pozwalałyby na pokrycie kosztów prowadzonych postępowań w ich obecnych fazach.
W związku z powyższym, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia, przyznając wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.