Uzasadnienie
Organ egzekucyjny (będący jednocześnie wierzycielem) - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. - wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku W. P. na podstawie tytułu wykonawczego z 30 lipca 2021 roku nr 2208-723.603983.2021, obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2020 rok.
W oparciu o ww. tytuł wykonawczy Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. zawiadomieniem nr 2208-SEE2.711.39899240.2021.1.SK z 15 września 2021 roku dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w Oddziale w Gdańsku. Odpis zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono skarżącemu 4 października 2021 roku.
Pismem z 6 października 2021 roku (nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego 12 października 2021 roku) W. P. złożył skargę na zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. W uzasadnieniu pisma skarżący zaprzecza, aby był winny wierzycielowi kwoty wskazane w przedmiotowym zawiadomieniu stwierdzając jednocześnie, że zajęcie jest przedwczesne i nieuzasadnione. Wobec powyższego W. P. wniósł o jego uchylenie. Końcowo wskazał, że świadczenie emerytalne i rentowe to jedyne źródło utrzymania, dlatego też pozbawienie go tych świadczeń degraduje go społecznie i spycha do poziomu ubóstwa.
Organ egzekucyjny postanowieniem nr 2208-SEE.711.1.149.2021.2.SK z 10 listopada 2021 roku stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi i odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Postanowienie doręczono skarżącemu 30 listopada 2021 roku.
Nie zgadzając się z w/w rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego, pismem z 5 grudnia 2021 roku W. P. wniósł zażalenie. W jego treści skarżący podtrzymał swoje żądania zawarte w piśmie z 6 października 2021 roku.
Po rozpatrzeniu zażalenia W. P., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem nr 2201-IEE.711.79.2022.2.MT z 20 stycznia 2022 roku uchylił zaskarżone postanowienie nr 2208-SEE.711.1.149.2021.2.SK z 10 listopada 2021 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji
Organ egzekucyjny, po zastosowaniu się do dyspozycji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pismem nr 2208-SEE.711.il.84.2022.1 z 1 lutego 2022 roku zawiadomił W. P. o możliwości zgłoszenia wniosku w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
Wniosek taki skarżący złożył pismem z 10 marca 2022 roku (nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego 18 marca 2022 roku), załączając do niego kartę informacyjną leczenia szpitalnego.
Po rozpoznaniu wniosku skarżącego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem nr 2208-SEE.711.1.26.2022.2.SK z 13 kwietnia 2022 roku odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem prawnym W. P. wniósł zażalenie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem nr 2201-IEE.711.91.125.2022.MT z 10 czerwca 2022 roku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W toku dalszych czynności egzekucyjnych, organ egzekucyjny postanowieniem nr 2208-SEE.711.1.26.2022.4.SK z 14 lipca 2022 roku (odebranym przez skarżącego 1 sierpnia 2022 roku) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
Ponownie nie zgadzając się z rozstrzygnięciem prawnym organu egzekucyjnego, pismem z 3 sierpnia 2022 roku (nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego 5 sierpnia 2022 roku) W. P. złożył do organu - w ustawowym terminie -zażalenie. W jego treści skarżący podtrzymał swoją argumentację zawartą w skardze twierdząc, że nie uchybił żadnym terminom ustawowym, a nawet gdy uchybił to wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 14 września 2022 roku nr 2201-IEE.711.91.205.2022.DW utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. nr 2208-SEE.711.1.26.2022.4.SK z 14 lipca 2022 roku, podkreślając, że skarga powinna być nadana najpóźniej 11 października 2021 r.. Wniesienie skargi po tym terminie skutkowało podjęciem zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Pismem z 24 października 2022 roku W. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 14 września 2022 roku nr 2201-IEE.711.91.205.2022.DW.
Skarżący w motywach skargi do WSA podtrzymał argumenty wskazując, że ze względu na swój stan zdrowia uniemożliwiający mu podejmowanie czynności w okresie chorobowym i około chorobowym prawidłowo wniósł skargę na czynność egzekucyjną, która winna być - zdaniem skarżącego - rozpatrzona merytorycznie. Wniósł o uchylenie w całości ww. postanowienia z 14 września 2022 roku nr 2201-IEE.711.91.205.2022.DW.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku - odnosząc się do zarzutów skargi - podtrzymał swoje stanowisko, zajęte w zaskarżonym postanowieniu z 14 września 2022 roku nr 2201-IEE.711.91.205.2022.DW i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W niniejszej sprawie na podstawie art. 54 § 5 u.p.e.a. w związku art. 17 § 1 u.p.e.a. termin do wniesienia skargi wynosił 7 dni od dnia doręczenia odpisu zawiadomienia nr 2208-SEE.711.39899240.2021.1.SK z 15 września 2021 roku. Pouczenie o prawie i terminie do złożenia skargi znajdowało się w treści zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy skarga została wysłana, za pośrednictwem operatora wyznaczonego 12 października 2021 roku. Datę wniesienia środka zaskarżenia potwierdza stempel pocztowy znajdujący się na kopercie zawierającej skargę. W związku z powyższym składając skargę po upływie 7 - dniowego terminu skarżący uchybił zawitemu terminowi przewidzianemu dla tej czynności.
Sposób obliczania terminu określonego w dniach reguluje art. 57 § 1 K.p.a. (mającym stosownie do dyspozycji art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym), który stanowi bowiem, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.
Zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 ustawy K.p.a, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku - Prawo pocztowe.
Z uwagi zatem na wniesienie skargi po upływie 7- dniowego terminu, organ egzekucyjny zobligowany był stwierdzić uchybienie terminu do jej wniesienia. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i nie narusza prawa.
Odnosząc się do okoliczności zdrowotnych, które strona podnosi w skardze, dotyczą one odrębnego procedowania w sprawie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną i nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy zakończonej zaskarżonym postanowieniem.
Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.