Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zażalenie B.J. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 lipca 2016 r. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 9 grudnia 2015 r. nr [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia zażalenia.
W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 10 u.p.e.a. uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez B.J. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 9 grudnia 2015 r. nr [...].
W dniu 3 sierpnia 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej) B.J. złożyła zażalenie z dnia 2 sierpnia 2016 r. na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zarzutów. Jednocześnie wraz z zażaleniem strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie.
Zgodnie z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, (...) rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.
Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe postanowienie zawiera stosowne pouczenie o przysługującym stronie trybie zażaleniowym w oparciu o art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Kolejno, jak stanowi art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie doręczono stronie dnia 26 lipca 2016 r. w trybie art. 43 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania).
W związku z powyższym, siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia rozpoczął swój bieg w dniu 27 lipca 2016 r. i upłynął w dniu 2 sierpnia 2016 r..
Przepis art. 57 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi bowiem, iż jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.
Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził, że złożone przez B.J. w dniu 3 sierpnia 2016 r. zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 lipca 2016 r. w przedmiocie zarzutów zostało wniesione z uchybieniem siedmiodniowego terminu zawitego, określonego w art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co skutkuje pozostawieniem zażalenia bez rozpatrzenia.
Postanowieniem z dnia 9 września 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie organu egzekucyjnego.
Skargę, na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła B.J..
Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 6-11 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niewykonanie obowiązków określonych w art. 75 KPA i wniosła o:
- - ponowne rozpatrzenie sprawy;
- - uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o spełnieniu wymogu wniesienie zażalenia w trybie przywrócenia terminu;
- - przywrócenie terminu i nadanie biegu zażalenia.
W uzasadnieniu skargi, skarżąca podnosi, iż siedmiodniowy termin przysługujący stronie na wniesienie zażalenia dotyczy siedmiu dni ciągłej zdolności do działania, termin ten nie może być swobodnie interpretowany. Uchybienie terminu o jeden dzień wynikało w niniejszej sprawie z obłożnej, udokumentowanej choroby, w czasie której strona otrzymała zaskarżone postanowienie.
Skarżąca utrzymuje, iż będąc obłożnie chora nie miała do dyspozycji 7 dni na złożenie zażalenia. Od stycznia strona przebywała dwukrotnie w szpitalu, na silnych lekach przeciwbólowych i na ciągłym zwolnieniu lekarskim do dnia 29 lipca 2016 r. Od lutego skarżąca była w stanie zakażenia organizmu, pod opieką chirurgów.
B.J. wskazując, iż przebywała na zwolnieniu lekarskim do ww. dnia podnosi zarzut, iż w związku z odebraniem przesyłki zawierającej postanowienie organu pierwszej instancji, strona miała jedynie 4 dni na wniesienie zażalenia po ustaniu przeszkody, a nie 7dni jak wskazuje KPA. Ustawa Kodeks postępowania administracyjnego nie nakazuje stronie czynnego udziału w czasie i w stanie choroby.
Ponadto, w ocenie strony, nie wiadomo na podstawie jakich dokumentów rozpatrzono sprawę i istnieje prawdopodobieństwo, iż orzekając o odmowie przywrócenia terminu organ odwoławczy nie posiadał wiedzy, która pozwoliłaby wydać postanowienie zgodne z prawem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.).
Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 września 2016 r. stwierdzające, że zażalenie skarżącej B.J. zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Istotą sprawy jest więc kwestia czy skarżąca uchybiła 7 dniowemu terminowi do wniesienia odwołania od postanowienia w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym z dnia 21 lipca 2016 r.
Jak wynika z akt sprawy w/w postanowienie z dnia 21 lipca 2016 r. skarżącej doręczono w trybie art. 43 k.p.a. w dniu 26 lipca 2016 r. (patrz zwrotne poświadczenie odbioru oraz treść zażalenia skarżącej), a zatem 7 dniowy termin do wniesienia upływał dnia 2 sierpnia 2016 r., zaś odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym dnia 3 sierpnia 2016 r., zatem po upływie terminu.
Wobec powyższego, właściwie bezspornego stanu faktycznego, należy podnieść, że zgodnie z art. 134 k.p.a., który na mocy art. 144 K.p.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do zażaleń, właściwy organ zobowiązany jest wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, jeżeli w wyniku czynności wstępnych podejmowanych w postępowaniu zażaleniowym stwierdzi, że ten środek zaskarżenia wniesiony został z uchybieniem terminu. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., SA/Gd 1482/96, Lex nr 29004).
Zatem w kwestii stwierdzenia uchybienia terminu, organ nie bada przyczyny uchybienia terminowi tylko stwierdza jego uchybienie.
Przyczyny uchybienia terminowi mogą być badane i oceniane w sprawie o przywrócenie uchybionego terminu, co też w sprawie B.J. miało miejsce w sprawie I SA/Gd 1304/16 tut. Sądu.
Mając na uwadze powyższe WSA oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
DSz