Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w skardze skarżąca M. R. – działająca w imieniu własnym oraz M. B., dla którego została ustanowiona opiekunem prawnym – zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 17 grudnia 2012 r. ww. wniosek został złożony na formularzu PPF.
Z uwagi na to, że oświadczenie strony zawarte we wniosku było niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych referendarz sądowy, działając na podstawie przepisu art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2012 r. (doręczonym dniu 14 stycznia 2013 r.) wezwał stronę skarżącą do przedłożenia w terminie 7 dni określonych dokumentów źródłowych.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 18 stycznia 2013 r. oświadczyła, że wycofuje wniosek o przyznanie prawa pomocy i prosi o podanie kwoty kosztów sądowych oraz konta, na które ma dokonać wpłaty.
W związku z powyższym wskazać należy na skutki procesowe, jakie wywołuje oświadczenie o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z przepisem art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, co wyklucza możliwość działania sądu w tym zakresie z urzędu. W konsekwencji kontynuacja postępowania prowadzącego do merytorycznego rozpoznania wniosku zależy od tego, czy wnioskodawca swój wniosek podtrzymuje. Wraz z cofnięciem wniosku postępowanie w zakresie nim objętym staje się bezprzedmiotowe (brak jest bowiem przedmiotu rozpoznania), a tym samym zachodzi podstawa do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z tych względów należało umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.