Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 5 lutego 2015 r. referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznano skarżącemu J. K. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] pismem z dnia 17 lutego 2015 r. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego M. S. Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2015 r. Sąd oddalił skargę oraz przyznał ustanowionej pełnomocnik kwotę 295,20 zł brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Pełnomocnik z urzędu sporządziła i wniosła od ww. wyroku skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przed sądem drugiej instancji, jednocześnie oświadczając, iż koszty te nie zostały zapłacone w części ani w całości.
Wyrokiem z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2280/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i zasądził od skarżącego na rzecz organu kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z protokołu rozprawy wynika, iż za skarżącego nikt się nie stawił, a zawiadomienie o terminie posiedzenia Sądu zostało doręczone prawidłowo.
W piśmie z dnia 20 listopada 2017 r. pełnomocnik z urzędu podtrzymała swój wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, ponownie oświadczając, iż opłaty te nie zostały zapłacone w części ani w całości.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony w niniejszej sprawie pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej jako rozporządzenie) – z uwagi na przepisy intertemporalne zawarte w § 22 rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. oraz 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (publ. odpowiednio: Dz. U. z 2015 r., poz. 1805 oraz Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), zgodnie z którymi do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. rozporządzeń stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja orzekająca o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. W konsekwencji w sprawie ze względu na jej przedmiot właściwa jest stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Zatem należne wnioskodawczyni wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu, obejmującą sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, ze względu na to, że prowadziła sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 120 zł (50% z 240 zł), co po podwyższeniu o obowiązującą 23% stawkę VAT daje kwotę 147,60 zł brutto (120 zł + 27,60 zł).
Z tych względów referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.