Uzasadnienie
H. K. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 lipca 2013 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, jednocześnie formułując "wniosek o wstrzymanie potrącenia comiesięcznego z zasiłku emerytalnego kwoty 348,29 zł, tj. dokonywanych czynności po wydaniu przez organ egzekucyjny postanowienia o zawieszeniu egzekucji".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 10 lutego 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Pismem z dnia 24 lutego 2014 r. skarżąca, nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia oraz przyznania prawa pomocy. Do zażalenia dołączono kopię rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy za 2013 r.
Następnie wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia 24 lutego 2014 r. poprzez nadesłanie w terminie 7 dni podpisanego odpisu tego zażalenia celem doręczenia organowi administracji, pod rygorem odrzucenia zależenia.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w zakreślonym terminie nadesłała nieuwierzytelnioną kserokopię zażalenia z dnia 24 lutego 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie, oprócz dodatkowych warunków, powinno przede wszystkim czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Takie wymagania przewidziane zostały w Rozdziale 1 Działu III ww. ustawy. I tak zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika. Jak natomiast stanowi art. 47 § 2 p.p.s.a., odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej.
Z art. 49 § 1 tejże ustawy wynika, iż w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku natomiast zażalenia, jeżeli strona w wyznaczonym terminie nie uzupełni jego braków, to zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 powołanej ustawy sąd wojewódzki odrzuci je na posiedzeniu niejawnym.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia 24 lutego 2014 r. poprzez dołączenie podpisanego odpisu.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca nadesłała niepodpisaną i nieuwierzytelnioną kserokopię zażalenia, wobec czego nie może ona zostać uznana za odpis zażalenia w rozumieniu art. 47 p.p.s.a. Przepis ten wyraźnie stanowi, co należy rozumieć przez odpis pisma. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny z układem graficznym oryginału (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest poświadczenie pełnej zgodności jego treści z oryginałem. Osoba poświadczająca przyjmuje wtedy odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Za takim poglądem przemawia art. 47 § 2 p.p.s.a., który mówiąc o przykładowych odpisach (fotokopiach i wydrukach poczty elektronicznej) wymaga ich uwierzytelnienia.
Tymczasem w niniejszej sprawie, Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie podpisanego odpisu zażalenia, celem nadania mu formy wymaganej przez art. 47 p.p.s.a., jednak bezskutecznie. Wobec powyższego uznać należy, że skarżąca nie wypełniła obowiązku wynikającego z art. 47 § 1 p.p.s.a, bowiem w odpowiedzi na wezwanie Sądu nie nadesłała odpisu zażalenia w żądanej postaci. Pismo niepodpisane ani niepoświadczone przez wnoszącego za zgodność z oryginałem powyższego wymogu nie spełnia, a tym samym nie podlega doręczeniu innym stronom lub uczestnikom postępowania. Zażalenie zatem nie mogło otrzymać prawidłowego biegu, co skutkuje jego odrzuceniem na podstawie 178 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 49 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, orzekł jak sentencji postanowienia.