Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] o nałożeniu na R.I. kary porządkowej w wysokości 2600 zł za niestawienie się osobiście bez uzasadnionej przyczyny na prawidłowe wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 marca 2010 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wezwaniem z dnia 25 marca 2010 r. wezwał R.I. do osobistego stawienia się w Izbie Skarbowej w dniu 22 kwietnia 2010 r. celem przesłuchania w charakterze świadka. W wezwaniu tym zawarto pouczenie o skutkach nieusprawiedliwionego niestawiennictwa.
Wezwany w charakterze świadka R.I. nie stawił się w wyznaczonym dniu ani nie usprawiedliwił swojej nieobecności. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 262 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), świadek który mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego nie stawi się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że został do tego zobowiązany, może zostać ukarany karą porządkową do 2600 zł.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wezwanie z dnia 25 marca 2010 r. zostało skutecznie doręczone R.I. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 14 kwietnia 2010 r.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R.I. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem je poprzedzającym. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 233 Ordynacji podatkowej, art. 262 § 1, § 5, § 5a, § 6 oraz art. 263 Ordynacji podatkowej, a także art. 150 § 1 i § 2,, art. 155 § 1, art. 189 § 1, art. 199 i art. 229, art. 217 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Pismem z dnia 11 lutego 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, że R.I. wniósł w dniu 11 stycznia 2011 r. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] uznające za nieusprawiedliwione jego niestawiennictwo w dniu 22 kwietnia 2010 r. na wezwanie z dnia 25 marca 2010 r. i odmawiające uchylenia kary porządkowej. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że oceniając w trybie autokontroli powyższe postanowienie stwierdził, iż wniosek złożony przez skarżącego w dniu 8 września 2010 r. o usprawiedliwienie niestawiennictwa i uchylenie kary porządkowej nałożonej postanowieniem z dnia [...] okazał się uzasadniony. Wobec stwierdzenia okoliczności usprawiedliwiających niestawiennictwo, które nie były znane organowi w chwili nakładania kary, wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej.
Do pisma procesowego organ załączył wydane w trybie art. 54 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 rok, Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) postanowienie z dnia 10 lutego 2011 r., [...] uchylające postanowienie z dnia [...] r. i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] w przedmiocie uznania za nieusprawiedliwione niestawiennictwo świadka w dniu 22 kwietnia 2010 r. i odmawiające uchylenia kary porządkowej oraz uchylające postanowienie z dnia [...] o nałożeniu kary porządkowej.
W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie należało uchylić.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż nie można było uwzględnić wniosku Dyrektora Izby Skarbowej zawartego w piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2011 r. o umorzenie niniejszego postępowania, bowiem jak wynika z załączonego do tego pisma postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 lutego 2011r., organ ten w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., uznając za usprawiedliwione niestawiennictwo świadka w dniu 22 kwietnia 2010 r., uchylił jedynie postanowienie z dnia [...] o nałożeniu kary porządkowej, nie uchylił natomiast utrzymującego je w mocy, będącego przedmiotem złożonej w niniejszej sprawie skargi, postanowienia z dnia [...]. W rezultacie powstała niedopuszczalna sytuacja, gdy w obiegu prawnym pozostaje postanowienie wydane w II instancji utrzymujące w mocy postanowienie I Instancji, które zostało z tego obiegu wyeliminowane w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie. Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. W trzecim punkcie wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.