Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r. dokonał zaliczenia P. G. zwrotu podatku w kwocie 10.000 zł wynikającego z deklaracji VAT-7 za grudzień 2014 r. na poczet zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 7.663 zł (należność główna) i odsetki za zwłokę od tej zaległości 2.337zł.
Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 24 czerwca 2015 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Przedstawiając stan faktyczny Dyrektor wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 2 czerwca 2014 r. określił panu P. G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok w kwocie 1.107.130 zł od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości. Decyzją z dnia 3 września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W dniu 21 stycznia 2015 r. podatnik złożył deklarację dla podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r., w której wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 10.000 zł, która przy istniejących zaległościach podatkowych bądź bieżących zobowiązaniach podatkowych, podlega zaliczeniu na te zaległości lub bieżące zobowiązania.
W związku faktem, że podatnik nie uregulował zobowiązania wynikającego z ostatecznej decyzji z dnia 2 czerwca 2014r., Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r. zaliczył nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 10.000 zł, wynikającą z deklaracji dla podatku od towarów i usług za grudzień 2014r. na poczet zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r., zgodnie z art. 76 § 1 w zw. z art. 76 b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613).
Odnosząc się do zarzutu art. 145 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej polegającym na nieprawidłowym (nieskutecznym doręczeniu) postanowienia z dnia 20 listopada 2014 r. na niewłaściwy adres Dyrektor wskazał, że z akt sprawy wynika, iż postanowienie w przedmiocie zaliczenia zwrotu VAT za grudzień 2014 w kwocie 10.000 zł zostało doręczone pełnoletniemu domownikowi - matce strony, która odbierając pismo, jednocześnie zobowiązała się do oddania pisma adresatowi.
Dyrektor wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 137 § 1 Ordynacji podatkowej pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres. Organ nie ma obowiązku podejmowania poszukiwań i sprawdzania, czy zostało złożone pełnomocnictwo strony. Zdaniem organu pełnomocnictwo udzielone pismem z dnia 10 czerwca 2014 r. nie czyni doradcy podatkowego R. J. niejako "automatycznie" pełnomocnikiem we wszelkich postępowaniach prowadzonych przez ten organ w stosunku do osoby pana P. G. W rozpoznawanej sprawie wskazane pełnomocnictwo potwierdzone zostało za zgodność w dacie złożenia zażalenia, wniesionego pismem z dnia 15 kwietnia 2015 r. W tym też dniu została dokonana opłata skarbowa z tytułu złożenia odpisu pełnomocnictwa. W ocenie Dyrektora, skoro pełnomocnictwo przedłożone zostało dopiero na etapie postępowania zażaleniowego, to złożony w tym zakresie zarzut jest bezzasadny.
Dyrektor zwrócił ponadto uwagę, że zażalenie wniesione zostało w ustawowym dla tej czynności terminie, co dowodzi, że w sprawie w żaden sposób nie doszło do naruszenia gwarancji procesowych strony co do udziału w tym postępowaniu.
Następnie, odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego niedopuszczalnego częściowego wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 września 2014 r. poprzez zaliczenie zwrotu VAT w okresie wstrzymania wykonania powyższej decyzji ostatecznej organ odwoławczy, przywołując przepis art. 212 oraz 239e Ordynacji podatkowej wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 26 lutego 2015 r. wstrzymał na podstawie art. 239f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wykonanie powyższej decyzji. Tym samym decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 września 2014 r. podlegała wykonaniu do dnia wydania tego postanowienia.
W przedmiotowej sprawie zaliczenie zwrotu podatku VAT za grudzień 2014 r. na poczet zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. nastąpiło z dniem 21 stycznia 2015 r. Z akt sprawy wynika, że podatnik złożył deklarację VAT-7 za grudzień 2015 r. w dniu 21 stycznia 2015 r. z wykazaną kwotą do zwrotu. Zgodnie z treścią art. 76 b Ordynacji podatkowej z tym właśnie dniem organy podatkowe mają obowiązek dokonać zaliczenia zwrotu podatku. Zaliczenia zwrotu w kwocie 10.000 zł wynikającego z deklaracji VAT-7 za grudzień 2014 r. na poczet zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. dokonano w okresie, kiedy decyzja, z której wynikały zaległości podatkowe strony, podlegała wykonaniu.
W dalszej kolejności, ustosunkowując się do kwestii nieuwzględnienia przez organ I instancji wniosku strony z dnia 26 września 2014 r. o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej Dyrektor wyjaśnił, że w sprawie powyższego wniosku zostało przeprowadzone postępowanie na podstawie art. 239 f Ordynacji podatkowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 10 października 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 września 2014 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 lutego 2015 r. Sprawa ta była rozpatrywana w obu instancjach i nie może być podważana w niniejszym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie podatnik miał obowiązek uiszczenia zobowiązania wynikającego z podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011r., a więc zobowiązania, na poczet którego dokonano zaliczenia zwrotu podatku z dnia 21 stycznia 2015r. (wynikającego z deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2014r.) do dnia 30 kwietnia 2012 r. Dlatego też od dnia 1 maja 2015 r. od przedmiotowej zaległości podatkowej zostały naliczone odsetki za zwłokę.
Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 54 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej Dyrektor wskazał, że organ I instancji postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r. dokonał zaliczenia kwoty 10.000 zł wnikającej z deklaracji VAT-7 za grudzień 2014 r. Kwota ta nie podlegała zabezpieczeniu, tym samym w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 54 § 1 pkt 1. Zastosowania w przedmiotowej sprawie nie ma również art. 54 § 1 pkt 3 wskazanej ustawy, gdyż termin określony w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej nie został w niniejszy przypadku naruszony – decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 września 2014 r. została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy.
Odnośnie zarzutu dotyczącego konieczności uwzględnienia zaliczenia kwoty 5.000 zł dokonanego postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. Dyrektor wyjaśnił, że przy rozliczeniu zwrotu podatku uwzględniono aktualny na dzień wydania postanowienia stan zaległości. W konsekwencji każdego następnego zaliczenia nadpłat, zwrotów podatku bądź wpłat zaległości ulegają zmianie. Dokonanie bądź niedokonanie zaliczenia powyższej kwoty na poczet zaległości pana G. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości nie ma wpływu na bieg odsetek za zwłokę od niezapłaconej części zaległości podatkowej.
Za bezzasadny uznał ponadto Dyrektor zarzut naruszenia art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na fakt, że postanowienie organu I instancji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan P. G. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 czerwca 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 145 § 1 w związku z art. 149 Ordynacji podatkowej w związku z § 16-20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania (Dz.U. Nr 152, poz. 1494). Zarzucił ponadto naruszenie art. 239 f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczalne częściowe wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 września 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 2 czerwca 2014r. polegające na zaliczeniu zwrotu VAT w okresie wstrzymania wykonania powyższej decyzji ostatecznej na podstawie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 lutego 2015 r.
W ocenie skarżącego zaskarżone rozstrzygnięcie narusza również art. 62 § 1, § 4, art. 55 § 2 w związku z art. 76 i art. 76a § 1 i art.76b Ordynacji podatkowej -poprzez błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym zaliczeniu zwrotu VAT za grudzień 12014 r. na poczet powyższej zaległości i odsetek za zwłokę bez uwzględnienia wszystkich okresów (przerw w naliczaniu odsetek, w szczególności wymienionych art. 54 § 1 punkty 1 i 3 Ordynacji podatkowej i wpływu na wysokość zaległości podatkowej i odsetek wcześniejszego zaliczenia i zwrotu z dnia 25 września 2014 r. w kwocie 5.000 zł na poczet PPR - zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów z innych źródeł za grudzień 2011, dokonanego postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 listopada 2014 r. podczas gdy zwrot VAT za grudzień 2014 r. powinien nastąpić zgodnie z deklaracją VAT-7 za ten miesiąc. Końcowo zarzucił naruszenie art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na sporządzeniu nieprawidłowego rozstrzygnięcia i braku uzasadnienia.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem.
Przedmiotem skargi wniesionej przez pana P. G. jest postanowienie w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r.
Sąd stwierdził, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydane w postępowaniu administracyjnym, zachodzą przesłanki rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2014, poz. 270 ze zm.).
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia prawidłowo wskazano podstawę prawną zaliczenia z urzędu nadpłaty na poczet zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę (art. 76 § 1 w zw. z art. 76 b Ordynacji podatkowej).
Postanowienie organu pierwszej instancji wydane w dniu 2 kwietnia 2015 r. zostało prawidłowo doręczone w trybie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej.
Nie jest istotny w niniejszym postępowaniu wskazany § 16-20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 25 sierpnia 2003 r. w sprawie organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania (Dz. U. Nr 152, poz. 1494). W sprawie aktualnie nie jest okolicznością sporną fakt osadzenia podatnika w areszcie w dacie dokonywania doręczenia.
W niniejszej sprawie należy odnotować, że zażalenie na to postanowienie zostało wniesione w terminie. Późniejsze niż data doręczenia złożenie w rozpatrywanej sprawie pełnomocnictwa nie ma wpływu na prawidłowość doręczenia.
W postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono, że wykonanie decyzji z dnia 2 czerwca 2014 r. w przedmiocie zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. było wstrzymane w okresie od dnia 26 lutego 2015 r. do daty określonej w postanowieniu. Zaliczenie zwrotu podatku VAT za grudzień 2014 r. (wynikającego z deklaracji złożonej w dniu 21 stycznia 2015 r.) zostało dokonane w dniu wykazania kwoty do zwrotu, zatem zgodnie z art. 76 b Ordynacji podatkowej. Zarzuty dotyczące wadliwości rozpoznania wniosku z dnia 26 września 2014 r. o wstrzymanie decyzji ostatecznej z 3 września 2014 r. wykraczają poza zakres kognicji w niniejszej sprawie.
Obowiązek uiszczenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. powstał do dnia 30 kwietnia 2012 r., a nieuiszczenie należności w terminie wywołało skutki określone w art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej. W sprawie nie ma zastosowania art. 54 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż kwota 10.000 złotych nie podlegała zabezpieczeniu. Również brak podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, albowiem nie został naruszony termin określony w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej normujący rygory czasowe postępowania odwoławczego.
Wskazane przez stronę zaliczenie kwoty 5.000 zł nastąpiło zgodnie z postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. Zaliczenie, jak zostało potwierdzone w skardze, nastąpiło na poczet zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów z innych źródeł za grudzień 2012 r., zatem nie jest zasadny zarzut skargi, że nie został uwzględniony wpływ tej czynności na wysokość zaległości podatkowej z tytułu podatku od osób fizycznych za 2011 r. i odsetek. Organy zasadnie uwzględniły aktualny na dzień wydania zaskarżonego postanowienia stan zaległości.
W ocenie Sądu nie został naruszony art. 217 § 1 Ordynacji podatkowej - postanowienie zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zawierają bowiem obligatoryjną treść i spełniają wymogi formalne.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.