Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając jako organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem, zwany dalej organem egzekucyjnym, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 lipca 2010 r. nr [...] obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 w kwocie 203.101 zł wszczął do majątku skarżącej K. R. postępowanie egzekucyjne.
W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, działając w oparciu o ww. tytuł wykonawczy, organ egzekucyjny wszczął egzekucję administracyjną poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności Banku "A" SA (zawiadomieniem z dnia 20 lipca 2010 r. [...]) oraz Banku "B" SA (zawiadomieniem [...]). Przedmiotowe zawiadomienia o zajęciu dłużnicy zajętej wierzytelności odebrali w dniu 27 lipca 2010 r. (Bank "A" SA) oraz w dniu 28 lipca 2010 r. (Bank "B" SA). Zaś zobowiązana otrzymała powyższe zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 29 lipca 2010r.
W dniu 28 lipca 2010 r. na konto organu egzekucyjnego wpłynęła kwota 74.222,88 zł od dłużnika zajętej wierzytelności (Banku "B" SA).
Pismem z dnia 30 lipca 2010 r. zobowiązana, wskazując na dużą uciążliwość dla prawidłowego funkcjonowania firmy zastosowanych zajęć rachunków bankowych, wniosła o zastosowanie innego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia samochodu ciężarowego.
Postanowieniem z dnia 30 lipca 2010 r. nr [...] organ egzekucyjny uznał za zasadny zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i postanowił zmienić zastosowany środek egzekucyjny w ten sposób, że w miejsce zajętych rachunków bankowych, które zostaną zwolnione, dokonane zostanie zajęcie ruchomości samochodu ciężarowego Daimlerchrysler.
W dniu 30 lipca 2010 r. poborca skarbowy protokołem zajęcia i odbioru ruchomości dokonał zajęcia samochodu ciężarowego marki Daimlerchrysler o numerze rejestracyjnym [...], rok produkcji 1999. W tym samym dniu zawiadomieniami o uchyleniu zajęcia organ egzekucyjny uchylił zajęcie wierzytelności pieniężnej z rachunków bankowych w "B" SA i Banku "A" SA.
Z uwagi na złożoną przez skarżącą w dniu 9 sierpnia 2010 r. korektę zeznania PIT-36L za 2009 r. tytuł wykonawczy z dnia 15 lipca 2010 r. nr [...] został ograniczony do należności głównej w wysokości 46.902 zł.
Z tych względów wyegzekwowana z rachunku bankowego kwota 74.222,88 zł pozwoliła w całości zaspokoić roszczenia wierzyciela wskazane w wystawionym tytule wykonawczym opiewające na kwotę 62.883 zł, z czego zaliczono na należność główną 46.902 zł, odsetki 1.400,60 zł, koszty upomnienia 8,80 zł, koszty egzekucyjne 14.571,60 zł, zaś 11.339,88 zł zwrócono na konto zobowiązanej w Banku "B" SA.
Pismem z dnia 2 września 2010 r. skarżąca wystąpiła o korektę naliczenia wysokości kosztów egzekucyjnych w stosunku do zmniejszonego tytułu wykonawczego.
Pismem z dnia 14 września 2010 r. organ egzekucyjny wezwał skarżącą do sprecyzowania treści żądania.
W odpowiedzi na powyższe skarżąca wskazała, że wnosi o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów oraz złożyła odrębne pismo z dnia 26 września 2010 r. zatytułowane zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w którym podała, iż w dniu 13 lipca 2010 r. we właściwym urzędzie skarbowym złożyła korektę zeznania podatkowego określającą należność podatkową na kwotę 46.902 zł. Zatem wystawienie w dniu 15 lipca 2010 r. tytułu wykonawczego na kwotę 203.101 zł było bezzasadne, błędna jest też więc kwota naliczonych kosztów egzekucyjnych, gdyż winny być one liczone od kwoty, którą skarżąca faktycznie była zobowiązana wpłacić na rzecz urzędu skarbowego a nie od kwoty widniejącej na tytule wykonawczym. Doszło zatem do sytuacji przewidzianej w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Postanowieniem z dnia 7 października 2010 r. nr [...] organ egzekucyjny przywrócił skarżącej termin do złożenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zaś postanowieniem z dnia 20 października 2010 r. nr [...] oddalił zarzuty jako bezzasadne.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego, skarżąca pismem z dnia 4 listopada 2010 r. wniosła na nie zażalenie, w uzasadnieniu którego powtórzyła argumentację zawartą w piśmie z dnia 26 września 2010 r.
Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia 20 listopada 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego.
Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 15 lipca 2010 r. na dzień jego wystawienia, organ odwoławczy stwierdził, że podstawą do wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego było złożone przez skarżącą zeznanie podatkowe PIT-36L za 2009 r. z wykazaną kwotą do zapłaty w wysokości 203.101 zł. Z uwagi na jej nieuiszczenie przez skarżącą w dniu 15 lipca 2010 r. po uprzednim doręczeniu skarżącej upomnienia wystawiony został tytuł wykonawczy [...]. Z akt sprawy wynika, iż zobowiązana w dniu 13 lipca 2010 r. złożyła kserokopię korekty ww. zeznania.
W związku z tym telefonicznie kilkakrotnie była informowana o konieczności złożenia oryginału korekty wraz z pismem uzasadniającym przyczynę jej złożenia, co uczyniła w dniu 9 sierpnia 2010 r. Korekta zeznania została zatem złożona przez skarżącą po wystawieniu tytułu wykonawczego i po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Z tych względów organ odwoławczy stwierdził, że nie ma podstaw do uznania zgłoszonych zarzutów za zasadne.
W skardze na powyższe postanowienie organu odwoławczego pełnomocnik skarżącej zarzucił mu naruszenie przepisów art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie oraz art. 9 K.p.a. przez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, oraz nieudzielanie stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w celu uniknięcia niezawinionej przez stronę szkody z powodu nieznajomości prawa. Na skutek czego organ uznał, iż dowód nadania korekty zeznania podatkowego PIT-36L w polskim urzędzie pocztowym w dniu 25 maja 2010 r. oraz późniejsze złożenie tej samej deklaracji w urzędzie w dniu 13 lipca 2010 r. nie stanowiło prawnie wiążącego złożenia korekty deklaracji i ustalenia, iż korekta ta została złożona przez skarżącą dnia 9 sierpnia 2010 r. Naruszenie przepisów art. 272 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez uznanie, iż złożenie kopii korekty zeznania podatkowego przesądza o tym, że należy uznać to zeznanie za nieważne, gdy brak podpisów ww. korekty może stanowić brak formalny, podlegający uzupełnieniu.
Naruszenie art. 7 Konstytucji RP, znajdujący odzwierciedlenie w art. 120 Ordynacji podatkowej, które nakładają na organy podatkowe obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa oraz art. 2 Konstytucji RP i zasady zaufania do państwa i stanowionego w nim prawa. Naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez uznanie, iż zgodne z prawem było wydanie tytułu wykonawczego nr [...] pomimo istnienia obowiązku w innej kwocie niż wynikało to z tytułu wykonawczego.
W konsekwencji pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej oraz świadka A. K. na okoliczność wysłania dnia 25 maja 2010 r. korekty zeznania podatkowego PIT-36L na adres właściwego urzędu skarbowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Na wstępie rozważań należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdza, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, kiedy skarżąca faktycznie złożyła korektę zeznania podatkowego za 2009 r. (PIT-36L), które było podstawą wystawienia spornego tytułu wykonawczego. Od odpowiedzi na powyższe zależy bowiem rozstrzygnięcie o zasadności zarzutu zgłoszonego przez skarżącą. Gdyby bowiem skarżąca skutecznie skorygowała swoje zeznanie, tak jak podnosi w skardze, przed dniem wystawienia tytułu wykonawczego przesądzałoby to o zasadności zgłoszonego przez nią zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku.
Strona skarżąca utrzymuje w skardze, a wcześniej w piśmie skierowanym do organu egzekucyjnego z dnia 13 lipca 2010 r. (t. I akt administracyjnych, k. 10), że stosowną korektę przesłała za pośrednictwem poczty już w dniu 25 maja 2010 r. Strona przeciwna sporu w odpowiedzi na skargę temu zaprzecza, utrzymując, iż przesyłka polecona z dnia 25 maja 2010 r. o numerze [...], na którą powołuje się skarżąca, zawierała jedynie deklarację VAT-7 za kwiecień 2010 r. Z uwagi na to, że twierdzenia organu poparte są dokonanym przez nadawcę na kopercie (na której widnieje data stempla pocztowego 25 maja 2010 r.) opisem jej zawartości "VAT 7 04/2010" (t. I akt administracyjnych, k. 5), Sąd uznał twierdzenia skarżącej za niewiarygodne. Opierając się na doświadczeniu życiowym można bowiem przyjąć, że gdyby istotnie przesyłka ta zawierała poza ww. deklaracją VAT także korektę zeznania PIT-36L, poczyniono by o tym stosowną adnotację na kopercie, tak jak to uczyniono co do deklaracji VAT, która faktycznie wpłynęła do urzędu.
Tym samym jak słusznie podnosi organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę złożona przez pracownika skarżącej w dniu 13 lipca 2010 r. kserokopia nie mogła stanowić kopii korekty PIT-36L za 2009 r. nadesłanej w dniu 25 maja 2010 r., gdyż takiej korekty nie wysłano. Sąd podziela stanowisko organów egzekucyjnego oraz odwoławczego, że dla skutecznego złożenia korekty zeznania podatkowego potrzebne jest złożenie oryginału skorygowanego zeznania wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyn złożenia korekty. Formalnym dokumentem jest bowiem oryginał, stąd dla wywołania zamierzonych przez skarżącą skutków prawnych nie wystarczyło złożenie kopii tego zeznania.
Odnosząc się w tym miejscu do zgłoszonego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań skarżącej oraz wskazanego świadka na okoliczność wysłania dnia 25 maja 2010 r. korekty zeznania podatkowego PIT-36L na adres właściwego urzędu skarbowego, wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W myśl § 5 cyt. artykułu do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którymi dokumenty można podzielić na urzędowe - art. 244 § 1 k.p.c. (sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania) stanowiące dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone oraz prywatne - art. 245 k.p.c., stanowiące dowód tego, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie.
Stosownie z przytoczonymi regulacjami prawnymi nie ma więc możliwości przeprowadzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym uzupełniających dowodów z zeznań. Z tych względów Sąd oddalił na rozprawie wniosek dowodowy skarżącej jako niedopuszczalny.
W konsekwencji Sąd uznał za chybiony zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym, gdyż prawidłowo złożona korekta zeznania podatkowego, stanowiącego podstawę dla wystawionego tytułu wykonawczego, została złożona przez skarżącą dopiero w dniu 9 sierpnia 2010 r. a więc po wystawianiu ww. tytułu.
W ocenie Sądu sporny tytuł wykonawczy z dnia 15 lipca 2010 r. spełniał wymogi określone w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), ponieważ (w pozycji 33 przeznaczonej dla podania kwoty należności głównej) zawierał kwotę dochodzonej należności, która odpowiadała należnym wierzycielowi roszczeniom na dzień wystawienia tytułu wykonawczego.
Odnosząc się zaś do wysokości naliczonych kosztów egzekucyjnych, Sąd stwierdza, że zgodnie z treścią art. 26 § 5 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wszczęcie egzekucji nastąpiło w dniu 27 lipca 2010 r., tj. w dacie doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności (Bankowi "A" SA) zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. W tej samej dacie powstał zatem obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w § 1 i 6 art. 64 cyt. ustawy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dopatrzył się w sprawie wskazanych w skardze naruszeń przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, Ordynacji podatkowej oraz Konstytucji RP.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.