Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, albowiem nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, iż Izba Skarbowa dokonała prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciągnęła z oceny tej właściwe wnioski.
Trafne jest stanowisko organów orzekających w sprawie, iż wydatki w kwocie 37.202.400,- st. zł poniesione przez skarżących w związku z modernizacją prowadzonego sklepu, /założenie sufitu podwieszanego z zainstalowanym w nim oświetleniem halogenowym/ mają charakter inwestycyjny i w związku z tym nie mogą bezpośrednio obciążać kosztów uzyskania przychodów.
Przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ wyraźnie stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie /przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptacją lub modernizację/ środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększają wartość tych środków stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.
Zamontowanie w sklepie sufitu podwieszanego wraz z zainstalowanym w nim oświetleniem halogenowym nie stanowi - w ocenie Sądu - zwykłego remontu tegoż pomieszczenia - jak wywodzą to skarżący - a jest ulepszeniem lokalu, gdyż tego rodzaju sufit i oświetlenie niewątpliwie podnoszą stan techniczny i użytkowy sklepu.
Zgodnie zatem z powołaną powyżej regulacją skarżący powinni byli o sporne wydatki podwyższyć wartość posiadanego lokalu użytkowego i od tej wartości dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Nie mieli natomiast prawa kwotą tych wydatków obciążyć bezpośrednio koszty uzyskania przychodów a to oznacza, iż koszty te należało skorygować o wartość spornych wydatków i nie było przy tym potrzeby zasięgania opinii biegłego co do charakteru wykonanych prac.
Prawidłowo również uznała Izba Skarbowa, iż nie było podstaw do obciążenia kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej wydatkiem w kwocie 9.877.100,- st. zł poniesionym w związku z wymianą okna w pomieszczeniu sklepowym stanowiącym przedmiot najmu.
Wydatek ten winien obciążać koszty uzyskania przychodów z najmu tego lokalu i takiego też obciążenia tychże kosztów dokonał organ wymiarowy. Powyższe przeksięgowanie nie miało wpływu na podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym a zatem podniesiony w tym przedmiocie zarzut należało uznać za nieuzasadniony.
Rozstrzygając prawidłowość rozliczenia wydatku w kwocie 56.000.000,- st. zł poniesionego przez skarżących w 1994 r. w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu położonego w B. przy ul. P. należy odwołać się do treści przepisu art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "a" powoływanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym uregulowaniem wydatki poniesione na zakup gruntu lub prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, podlegają odliczeniu od dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania.
Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż odliczeniu od dochodu podlegają koszty poniesione na zakup gruntu nabywanego w określonym celu tj. w celu budowy na nim budynku mieszkalnego.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż skarżący nabyli grunt zabudowany domem jednorodzinnym, który wznieśli w 1982 r., a zatem cel, o którym stanowi powoływany przepis był już zrealizowany w chwili przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Tym samym poniesiony przez skarżących w związku z tym przekształceniem własnościowym koszt w wysokości 56.000.000 st. zł nie podlegał odliczeniu od dochodu osiągniętego w 1994 r.
Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę, jako niezasadną, oddalił.