Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 15 lutego 2016 r. M.K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem w kwocie 100 zł.
Z uwagi na treść art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), który nakłada na podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy obowiązek złożenia wniosku na aktualnym urzędowym formularzu, dnia 24 lutego 2016 r. doręczono skarżącemu wymagany urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu wobec czego zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2016 r. Referendarz sądowy pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2016 r.
W dniu 12 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od wydanego zarządzenia powołując się na uprzednio złożony w rozpoznawanej sprawie urzędowy formularz.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 260 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r., który nie przewidywał zmiany orzeczenia referendarza sądowego przez sąd.
Z art. 1 pkt 73 w związku z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658) wynika, że art. 260 w brzmieniu przewidzianym przez ustawę nowelizującą ma zastosowanie do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie nowelizacji, tj. po 15 sierpnia 2015 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane w dniu 28 lipca 2015 r. (data nadania skargi – akta sprawy, karta 4).
W konsekwencji w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 260 P.p.s.a. w następującym brzmieniu: w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r. poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a. (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). W takim przypadku, na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a., należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 P.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Skarżący, mimo prawidłowego upływu wyznaczonego siedmiodniowego terminu, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na aktualnie obowiązującym urzędowym formularzu. Okoliczność ta skutkowała koniecznością pozostawienia wniosku z dnia 15 lutego 2016 r. bez rozpoznania.
Sąd zważył jednocześnie, że wcześniej złożony wniosek z dnia 15 września 2015 r., uzupełniony następnie na formularzu PPF w dniu 19 października 2015 r., inicjował osobne postępowanie z zakresu przyznania prawa pomocy. Poza tym został on przez samą stronę cofnięty, która zawnioskowała w związku z tym o umorzenie postępowania. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r. Referendarz sądowy przychylił się do wniosku strony umarzając postępowanie o przyznanie prawa pomocy. Zdaniem Sądu, ponownie występując o przyznanie prawa pomocy skarżący obowiązany był po raz kolejny złożyć zawierający aktualne dane wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarty na urzędowym formularzu i dotyczący tego właśnie konkretnego postępowania. Powoływanie się na złożony w osobnym, prawomocnie zakończonym postępowaniu wniosek było bezskuteczne.
Jednocześnie zaznaczyć należy, że kolejny już złożony w rozpoznawanej sprawie wniosek o przyznanie pomocy nadany w dniu 7 kwietnia 2016 r., będzie przedmiotem odrębnego rozpoznania.
Z tych względów wniosek skarżącego z dnia 15 lutego 2016 r., na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 P.p.s.a., należało pozostawić bez rozpoznania.