Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej w skrócie zwana Spółką) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 sierpnia 2016 r., w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 27 grudnia 2016 r. Spółka wniosła zażalenie.
Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2017 r. Spółka została zobowiązana do usunięcia braku formalnego zażalenia poprzez nadesłanie odpisu KRS celem ustalenia sposobu reprezentacji oraz uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis zarządzenia został doręczony Spółce w dniu 31 stycznia 2017 r. (k. 31).
Pismem nadanym w uprzędzie pocztowym w dniu 16 lutego 2017 r. Spółka przesłała odpis KRS oraz złożyła wniosek o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu.
Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od przedmiotowego zarządzenia Spółka wniosła sprzeciw.
Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.
Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 14 lipca 2017 r. skarżąca Spółka została wezwana do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem zażalenia.
W odpowiedzi na wezwanie Spółka złożyła ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej w skrócie p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jak stanowi z kolei art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka została wezwana do uiszczenia należnego wpisu i pouczona o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca zarządzenie z dnia 14 lipca 2017 r. została doręczona stronie w dniu 2 sierpnia 2017 r. (vide k. 71). Tym samym termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu od zażalenia upływał w dniu 9 sierpnia 2017 r. Wpis taki nie został uiszczony, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Sąd wskazuje przy tym, że na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie mógł mieć wpływu ponowny wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych. Kwestia zwolnienia Spółki od kosztów sądowych była już rozstrzygnięta prawomocnym zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2017 r. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, prawomocne rozstrzygnięcie kwestii prawa pomocy posiada również moc wiążącą wobec sądu, który je wydał. W takiej sytuacji kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonany w terminie określonym w wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywiera wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. Inne rozumienie powyższego uregulowania dawałoby stronom postępowania możliwość nieograniczonego w czasie przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienia NSA z 23 marca 2009 r., I FZ 60/09; z 11 stycznia 2008 r. II FZ 616/07; z 18 września 2007 r., II FZ 330/07; z 7 kwietnia 2016 r., II FZ 135/16 oraz postanowienie WSA w Poznaniu z 20 stycznia 2016 r., I SA/Po 1403/15; publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji należy przyjąć, że pomimo upływu wyznaczonego terminu wpis nie został uiszczony.
Sąd wskazuje, że zażalenie podlegało odrzuceniu także z uwagi na nieusunięcie w terminie jego braków formalnych.
Zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia (art. 194 § 3 p.p.s.a.). Jak stanowi z kolei art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Natomiast z mocy art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie Spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych zażalenia wskazanych w zarządzeniu z dnia 5 stycznia 2017 r. i pouczona o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca przedmiotowe zarządzenie została doręczona w dniu 31 stycznia 2017 r. (vide zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki – k. 31). W związku z powyższym termin do uzupełnienia braku formalnego zażalenia upływał w dniu 7 lutego 2017 r. Tymczasem Spółka uzupełniła brak nadając przesyłkę poleconą dopiero w dniu 16 lutego 2017 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu. W wyznaczonym terminie strona nie uczyniła zatem zadość wezwaniu, a tym samym zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu zażalenia.