Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 listopada 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia J. P. (dalej jako "Skarżący", "Strona"), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 219, art. 215, art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., Nr 900 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza z dnia 18 września 2019 r. w sprawie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Burmistrza z dnia 21 sierpnia 2019 r.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy:
Burmistrz (dalej jako "Burmistrz", "Organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie wobec Skarżącego w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej- prezesa zarządu Spółki "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.
Postanowieniem z dnia 18 września 2019 r. Organ I instancji z urzędu sprostował oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2019 r., w przedmiocie wyznaczenia Stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, w ten sposób, że w miejscu: "w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej- prezesa zarządu Spółki B spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" powinno być: "w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej- prezesa zarządu Spółki "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością". Postanowienie zostało skutecznie doręczone Stronie w dniu 3 października 2019 r.
Zażaleniem z dnia 7 października 2019 r. Strona wniosła o uchylenie ww. postanowienia. W pisemnych motywach uzasadniania wskazała, że zaskarżone postanowienie jest całkowicie bezzasadne. Skarżący podniósł, że złożył wniosek o udostępnienie materiału dowodowego sprawy poprzez przesłanie kserokopii dokumentacji. W odpowiedzi otrzymał pismo w sprawie zapoznania się z aktami sprawy spółki B, o której nigdy nie słyszał. Z uwagi na zły stan zdrowia, Skarżący nie jest w stanie stawić się w urzędzie, a jedynym sposobem obrony jego praw jest zgłoszenie wniosku o doręczenie kopii dokumentów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO", "Kolegium"), postanowieniem z dnia 22 listopada 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza. Kolegium uznało, że Organ I instancji prawidłowo z urzędu sprostował oczywistą omyłkę pisarską polegającą na błędnym wpisaniu nazwy Spółki w miejsce prawidłowej nazwy: Spółki "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Również pozostałe elementy postanowienia z dnia 21 sierpnia 2019 r. o wyznaczeniu Stronie 7 dniowego terminu na zapoznanie się z aktami są prawidłowe i zgodne z postanowieniem Organu I instancji z dnia 23 lipca 2019 r. o wszczęciu z urzędu postepowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej – prezesa zarządu. SKO wskazało także, że na obecnym etapie postępowania nie rozstrzyga kwestii ewentualnego naruszenia przez organ art. 200 O.p., gdyż postanowienia dowodowe mogą zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji, która będzie kończyła sprawę w danej instancji.
W skardze wywiedzionej na powyższe postanowienie Organu odwoławczego, Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postepowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 215 § 1 pkt 2 O.p. Zdaniem Skarżącej w sposób jednoznaczny w treści postanowienia z dnia 18 września 2019 r., Burmistrz wyznaczył mu 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej- prezesa zarządu Spółki B spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zatem Strona została poinformowana o postępowaniu toczącym się wobec Prezesa Zarządu Spółki B. W ocenie Strony nie sposób zakwalifikować treści postanowienia w kategorii omyłki pisarskiej, kiedy wpisano zupełnie inną nazwę firmy. Dalej Strona wskazała, że konsekwentnie uniemożliwiano jej zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy i nie wydano kopii żądanych dokumentów.
Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie stanowi charakter wskazanych uchybień, tj. ustalenie czy popełniony przez organ błąd ma charakter istotny czy nieistotny i wyczerpuje tym samym znamiona "oczywistej omyłki", w rozumieniu art. 215 § 1 O.p.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W myśl natomiast art. 219 O.p. przepis art. 215 § 1 stosuje się odpowiednio do postanowień.
Na mocy wskazanych przepisów organy podatkowe uprawnione zostały do wyeliminowania - w drodze postanowienia - zarówno błędów rachunkowych, jak innych omyłek o charakterze oczywistym, które zawarte zostały w wydawanych przez te organy decyzjach oraz postanowieniach. Pojęcie oczywistej omyłki nie zostało jednak zdefiniowane ani w art. 215 § 1 O.p., ani w innych przepisach powołanej ustawy. W ocenie Sądu, wskazany w art. 215 § 1 O.p. tryb rektyfikacji aktów administracyjnych został przewidziany wyłącznie do usuwania oczywistych, nieistotnych wadliwości, w odróżnieniu od wad istotnych czy też kwalifikowanych, dla wyeliminowania których tryb ten nie może być stosowany. Oczywista omyłka, którą można sprostować w trybie art. 215 § 1 O.p. to błąd polegający na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy omyłkę pisarską w decyzji (postanowieniu) zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną przez organ.
Podkreślić również należy, iż sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. W trybie art. 215 § 1 O.p. można zatem naprawić jedynie taką omyłkę, która nie wpływa na treść i znaczenie prostowanej decyzji (postanowienia).
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy uprawnione jest twierdzenie, iż sprostowany zaskarżonym postanowieniem błąd stanowi oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 215 § 1 O.p.
Z treści kontrolowanego postanowienia wynika bowiem, że Organ I instancji błędnie określił podmiot w osnowie postanowienia. Konfrontacja materiału aktowego sprawy z treścią rozstrzygnięcia i uzasadnienia postanowienia wydanego przez Organ I instancji wskazuje, że postępowanie wobec podmiotu Prezesa Zarządu Spółki B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie zostało przeprowadzone, a nawet nie zostało wszczęte. Zgromadzone w sprawie dokumenty (postanowienie z dnia 23 lipca 2019 r. o wszczęciu z urzędu postępowania) wskazują natomiast jednoznacznie, że postępowanie dotyczy Prezesa Zarządu Spółki A Sp. z o.o.
Nadto sprostowanie nazwy podmiotu nie prowadziło do merytorycznej zmiany orzeczenia czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Strona była świadoma, że toczy się postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej - prezesa zarządu Spółki "A", a nie "B", na co wskazuje porównanie treści wniosków Strony i dowodów w sprawie.
Należy podkreślić, że nie podlegają kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu zarzuty odnoszące się do uniemożliwienia Stronie zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, poprzez brak wydania kopii dokumentów z akt sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przepis ten oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W niniejszej sprawie skargę wniesiono na postanowienie w przedmiocie sprostowania omyłki i w tym zakresie dokonano kontroli działalności organów podatkowych przez sądy administracyjne.
Reasumując, Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 tj.), skargę oddalił.
[pic]