Uzasadnienie
A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 września 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października 2017 r. do grudnia 2018 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2022 r. pełnomocnik Skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych złożonej skargi poprzez: a) złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), b) złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut...) zgodnie z art. 29 p.p.s.a oraz c) podanie wartości przedmiotu zaskarżenia; z pouczeniem, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona w dniu 21 grudnia 2022 r. na ręce pełnomocnika Skarżącej (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 10 akt sądowych).
Nie przedłożono pełnomocnika ani dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, nie wskazano również wartości przedmiotu zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.
Art. 46 § 3 p.p.s.a. stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Obowiązkiem przedstawiciela lub organu osoby prawnej albo osoby uprawnionej do działania w imieniu osoby prawnej jest wykazanie swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, stosownie do przepisów art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. Do dokumentów tych zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego, o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1683), a od dnia 1 stycznia 2012 r. także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4aa tej ustawy, względnie uchwały odpowiednich organów osoby prawnej podjęte w trybie określonym przepisami Kodeksu spółek handlowych.
Jeżeli osoba prawna działa przez pełnomocnika to jego obowiązkiem jest dołączenie do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelny jego odpis (art. 37 § 1 p.p.s.a.), ale też dokumentów wykazujących umocowanie do działania osób udzielających mu tego pełnomocnictwa w imieniu osoby prawnej (organu uprawnionego do reprezentowania osoby prawnej). Konieczne jest wykazanie, że osoby udzielające takiego pełnomocnictwa były uprawnione do działania w imieniu mocodawcy (organu osoby prawnej) w dniu udzielania umocowania, a nie tylko w dacie wniesienia skargi.
Zatem wykazanie umocowania do działania przed sądem administracyjnym poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu, a także dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, jest konieczne dla przyjęcia prawidłowej reprezentacji strony skarżącej przez pełnomocnika przed tut. Sądem i jego uprawnienia do podejmowania czynności w imieniu strony skarżącej.
Z kolei zgodnie z art. 215 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
Wymienione dokumenty oraz informacje (wartość przedmiotu zaskarżenia) stanowią wymogi formalne pisma (skargi) w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., czyli na wezwanie przewodniczącego w terminie 7 dni. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego, poprzez nieprzedłożenie stosownego dokumentu w wyznaczonym terminie, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego oraz dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, a także podanie wartości przedmiotu zaskarżenia; przy czym został pouczony o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca w/w pismo wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi, przesłana na prawidłowy adres pełnomocnika Skarżącej, została doręczona w dniu 21 grudnia 2022 r. W zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 28 grudnia 2022 r., nie uzupełniono braków formalnych skargi. Pełnomocnik Skarżącej bowiem nie przedłożył oryginału ani uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa, nie przedłożył również wydruku informacji odpowiadającej aktualnemu odpisowi KRS ani żadnego innego dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. Nie było zatem możliwe ustalenie, czy osobą uprawnioną do reprezentowania Skarżącej była osoba, której podpis widnieje na złożonej skardze. Nie podano również wartości przedmiotu zaskarżenia.
Reasumując Sąd uznał, że pełnomocnik Skarżącej nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków i nie uzupełnił braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 28 grudnia 2022 r. Braki te uniemożliwiły Sądowi nadanie sprawie dalszego biegu.
Mając na uwadze w/w stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.