Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 czerwca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił E.Cz. i J. Cz. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.
Podatniczki wniosły odwołanie od powyższej decyzji, a następnie pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r. wniosły o zawieszenie postępowania odwoławczego.
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. Postanowienie to wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zażalenia doręczone zostało pełnomocnikowi stron w dniu 30 sierpnia 2013 r.
Ponadto decyzją z dnia 28 sierpnia 2013 r. organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy wyżej opisaną decyzję organu pierwszej instancji z dnia 3 czerwca 2013 r.
Pismem datowanym na 12 sierpnia 2013 r., a złożonym w dniu 9 września 2013 r., E.Cz. i J.Cz. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę zarówno na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 sierpnia 2013 r. (sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gd 1346/13), jak i na postanowienie tego organu z dnia 28 sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego (sygn. akt I SA/Gd 1347/13).
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 października 2013 r. zobowiązano pełnomocnika skarżących do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do wykazania, że jako osoba ustanowiona pełnomocnikiem spełnia warunki art. 35 ustawy ppsa, zaś w przypadku gdyby ustanowiony pełnomocnik nie odpowiadał tym warunkom wezwano stronę skarżącą do podpisania skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 22 października 2013 r. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie w dniu 29 października 2013 r.
Pismem procesowym z dnia 21 października 2013 r. Dyrektor Izby Celnej poinformował, że pismo podatniczek złożone w dniu 9 września 2013 r. w części dotyczącej odmowy zawieszenia postępowania potraktowane zostało jako zażalenie na postanowienie z dnia 28 sierpnia 2013 r., po rozpatrzeniu którego wydane zostało postanowienie z dnia 7 października 2013 r., którym umorzono postępowanie zażaleniowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy, sąd odrzuca skargę także wówczas, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do ich uzupełnienia upłynął bezskutecznie w dniu 29 października 2013 r., co uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Ponadto wniesienie skargi w niniejszej sprawie było niedopuszczalne także z innych przyczyn. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Jak wynika z akt sprawy, strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie z dnia 28 sierpnia 2013 r. wydane przez Dyrektora Izby Celnej działającego jako organ pierwszej instancji o odmowie zawieszenia postępowania odwoławczego przed wyczerpaniem przysługujących jej środków zaskarżenia, tj. przewidzianego w art. 201 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) zażalenia.
Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na rozstrzygnięcie wydane przez organ podatkowy pierwszej instancji, bez wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia, jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.