Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. A Spółka z ograniczoną (dalej: Spółka), wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 27 lutego 2019 r., wniesionego na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 lutego 2019 r. wydanego w postępowaniu egzekucyjnym w przedmiocie określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokości zajętych i nieprzekazanych kwot wraz z odsetkami.
Postanowieniem z dnia 13 maja 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia.
Pismem z dnia 24 czerwca 2019 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Spółka wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia wniesionego na postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 2137 ze zm.), mającego zastosowanie na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314) - od postanowienia tego przysługiwało Spółce zażalenie, a nie skarga do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wyczerpaniem przysługujących stronie środków zaskarżenia, w tym przypadku zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu (do uzupełnienia braków formalnych zażalenia), skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Końcowo wyjaśnić należy, że jakkolwiek w treści postanowienia z dnia 13 maja 2019 r. zawarto błędne pouczenie o prawie wniesienia na to postanowienie skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia, oraz że co do zasady w świetle art. 112 w zw. z art. 126 k.p.a. takie błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, niemniej jednak jednocześnie stwierdzić należy, że błędne pouczenie nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach. Innymi słowy, błędne pouczenie zawarte w treści wydanego postanowienia nie stwarza dla skarżącej Spółki prawa do złożenia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie, co do którego nie wyczerpano jeszcze drogi zaskarżenia przewidzianej w przepisach k.p.a. Ponadto, owo błędne pouczenie zostało sprostowane postanowieniem z dnia 17 maja 2019 r., w którym prawidłowo już pouczono Spółkę, że na postanowienie z dnia 13 maja 2019 r. przysługuje nie skarga do sądu administracyjnego, lecz prawo wniesienia zażalenia oraz że siedmiodniowy termin do jego wniesienia biegnie od dnia doręczenia postanowienia w przedmiocie sprostowania. Fakt zatem zawarcia błędnego pouczenia o prawie wniesienia skargi na postanowienie z dnia 13 maja 2019r., nie konwaliduje niewątpliwej niedopuszczalności wniesionej skargi.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.