Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 września 2016r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok, Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji.
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że obiektywnie rzecz biorąc, zapłata dużej kwoty podatku od nieruchomości, tj. 1.259.768 zł, będzie wiązać się z pogorszeniem się sytuacji finansowej Spółki i pozbawieniem jej możliwości zainwestowania ww. środków np. na lokacie lub funduszu inwestycyjnym. Wiązać się to będzie z utratą potencjalnych zysków, które strona osiągnęłaby w związku z inwestycją. Ponadto brak wstrzymania wykonania decyzji w skrajnym przypadku rodzi ryzyku wyrządzenia znacznej szkody utożsamianej z możliwością wszczęcia postępowania egzekucyjnego i wiążącymi się z tym dodatkowymi kosztami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej w skrócie zwana "p.p.s.a"., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04).
Zdaniem Sądu, Skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Z wniosku nie wynika, że uiszczenie podatku określonego zaskarżoną decyzja wyrządzi Spółce znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W szczególności Spółka nie twierdzi, że uiszczenie tej kwoty zagrozi jej płynności finansowej, lecz że spowoduje utratę zysków, które Spółka mogłaby osiągnąć lokując te środki np. na lokacie lub funduszu inwestycyjnym. Należy jednak zauważyć, że każda decyzja administracyjna określająca zobowiązanie podatkowe, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011r., sygn. akt II GSK 1562/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a wyrównaniu ewentualnej szkody w postaci utraconych korzyści służy instytucja oprocentowania zwrotu nadpłaty. Podobnie samo ryzyko wszczęcia postępowania egzekucyjnego w razie odmowy dobrowolnego wykonania decyzji, w sytuacji gdy egzekucja ta nie zagrozi bytowi Spółki, nie jest okolicznością przemawiającą za wstrzymaniem wykonania tej decyzji.
Ponadto podkreślić należy, że przekonanie strony o zasadności podniesionych w skardze zarzutów, nie jest wystarczającym argumentem aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (FZ 358/04), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, przeświadczenie strony o tym, że decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu