Uzasadnienie
Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 11 lutego 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżący M.K. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W przedłożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący w rubryce 7.1. nie podał wszystkich wymaganych danych dotyczących posiadanych nieruchomości, w szczególności ich szacunkowej wartości, wskazując jedynie, że posiada dom o powierzchni około 220 m2, mieszkanie o powierzchni około 70 m2, działkę rolną zabudowaną budynkiem warsztatowym (której powierzchni nie podał) oraz lokale o powierzchni 61 i 248 m2. W rubryce 7.3. wnioskodawca podał jedynie, że posiada niezbędny sprzęt, maszyny, narzędzia, środki transportowe, nie wyszczególniając posiadanych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. W rubryce 10, w której winien był podać wysokość i tytuł uzyskania dochodów własnych i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, podał jedynie, że uzyskuje dochód (którego wysokości nie podał) z prowadzonej działalności usługowej, który przeznacza na utrzymanie siebie i rodziny, zaś w rubryce 11 wskazał jedynie, że ponosi opłaty za media oraz koszty utrzymania rodziny, nieruchomości, warsztatu i działalności gospodarczej, również nie wskazując wysokości tych wydatków ani ich rodzaju.
Z uwagi na powyższe braki formalne wniosku uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2018 r. zobowiązano wnioskodawcę do ich usunięcia przez czytelne i prawidłowe wypełnienie, zgodnie z pouczeniem, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych doręczono skarżącemu w dniu 13 marca 2018 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał pismo z dnia 20 marca 2018 r., w którym wskazał, iż nieruchomości to budynek mieszkalny oraz lokale użytkowe, nie określił jednak ich wartości. Uchylił się również od podania szczegółowych danych dotyczących posiadanych pojazdów mechanicznych i maszyn oraz ich wartości, stwierdzając jedynie, że są to sprzęt, maszyny, urządzenia i narzędzia oraz środki transportu działalności usługowej. Nadto mimo wyraźnego zobowiązania w tym zakresie, nie podał wysokości osiąganych miesięcznych dochodów ani też wysokości posiadanych zobowiązań oraz stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny, wskazując jedynie, że dochód, który uzyskuje pokrywa koszty utrzymania rodziny oraz zakładu oraz że ponosi opłaty za media. Wskazał też, że posiada zadłużenie (nie podając jego wysokości) w podatkach i opłatach na rzecz gminy.
Zarządzeniem z dnia 26 marca 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, że strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku.
Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Dla możliwości rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wymagane jest, aby wniosek spełniał określone wymogi formalne, albowiem tylko wniosek kompletny umożliwia dokonanie merytorycznej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W związku z istniejącymi brakami, szczegółowo wymienionymi w treści zarządzenia referendarza z dnia 21 lutego 2018 r. (k. 32), strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni i pouczona, że nieuczynienie zadość temu obowiązkowi skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Skoro skarżący tego nie uczynił w wyznaczonym terminie, to istniały podstawy do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym prawidłowo orzekł referendarz sądowy w zaskarżonym zarządzeniu.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.