Uzasadnienie
K.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. Inspektorat w W. z dnia 29 września 2014 r. w przedmiocie zaniechania obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Jednocześnie w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wszelkich działań egzekucyjnych prowadzonych przez Komornika Urzędu Skarbowego w W. na zlecenie wierzyciela.
W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. Inspektorat w W. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niedopuszczalność skargi, w razie nieuwzględnienia ww. wniosku wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Na wstępie zauważyć należy, że merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, to znaczy, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.
Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym i może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), w tym m.in. od postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także od postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie, co jednoznacznie wynika z treści skargi, przedmiotem zaskarżenia jest pismo ZUS z dnia 29 września 2014 r.
W ocenie Sądu zaskarżone pismo nie może być poddane kontroli sądowoadministracyjnej, bowiem stanowi jedynie informację skierowaną do skarżącej, nie rozstrzygając o jej uprawnieniach lub obowiązkach wynikających z przepisu prawa.
Zaskarżone pismo jest jedynie odpowiedzią na wystąpienie skarżącej w sprawie i stanowi wymianę korespondencji między organem a skarżącą, nie jest to jednak czynność, na którą przysługuje skarga.
Zaskarżonego pisma nie można zatem uznać za czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, że wymienione akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny. Treść powołanego przepisu wskazuje także, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Konieczne jest więc odniesienie takiego aktu i czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienia lub obowiązki. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Skoro zatem informacja zawarta w piśmie ZUS z dnia 29 września 2014 r. nie jest aktem z zakresu administracji publicznej, to brak jest w tej sprawie kognicji sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę odrzucił jako niedopuszczalną, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Końcowo sąd wyjaśnia, że rozpoznanie złożonego w niniejszej sprawie wniosku skarżącej o wstrzymanie działań egzekucyjnych uwarunkowane było skutecznym wniesieniem skargi. Z uwagi jednak na zaistnienie podstaw do odrzucenia skargi sąd za bezprzedmiotowe uznał merytoryczne rozpatrywanie złożonego wniosku.