Uzasadnienie
Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 25 stycznia 2013 r., K. F. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dodatkowego oświadczenia z dnia 19 lutego 2013 r. oraz przedłożonych przez niego dokumentów źródłowych (odpisów: potwierdzeń zapłaty za energię, wodę, usługi telekomunikacyjne, składek KRUS i wpłat dokonanych na rzecz komornika sądowego oraz tytułem spłaty kredytu gotówkowego, skróconego aktu zgonu, wyciągów z rachunków bieżących i rachunku karty kredytowej, umowy darowizny z dnia [...] marca 2004 r., zmienionej aktem z dnia [...] marca 2004 r., umowy kredytu gotówkowego z dnia [...] lutego 20120 r., decyzji z dnia [...] września 2011 r. i [...] października 2012 r. przyznających świadczenie z funduszu alimentacyjnego, decyzji z dnia [...] września 2011 r. i [...] października 2012 r. w przedmiocie świadczeń rodzinnych, decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. przyznającej płatność rolnośrodowiskową, zaświadczenia z dnia 15 lutego 2013 r. w przedmiocie ilości hektarów przeliczeniowych) ustalono, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne, z którego uzyskuje dochód w wysokości 3.000 zł miesięcznie, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, z którą mają na utrzymaniu troje małoletnich dzieci, z których jedno otrzymuje świadczenie alimentacyjne w wysokości 400 zł miesięcznie, przyznane na okres od 1 października 2012 r. do 30 września 2013 r. Małżonka wnioskodawcy nie uzyskuje żadnych własnych dochodów.
Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 21 ha oraz domu o powierzchni 200 m2, obciążonego dożywotnią, nieodpłatną służebnością osobistą mieszkania z wolnym oświetleniem i ogrzewaniem na rzecz jego rodziców. Od listopada 2012 r. rodzina wnioskodawcy nie otrzymuje żadnych świadczeń rodzinnych. Małżonkowie nie mają żadnych oszczędności (na dwóch rachunkach bieżących wnioskodawcy znajdowało się na dzień 15 i 19 lutego 2013 r. odpowiednio 12,93 zł i 58,47 zł), posiadają zaś zadłużenie z tytułu zaciągniętego kredytu gotówkowego, którego rata wynosi 1.250 zł miesięcznie, oraz na karcie kredytowej (zadłużenie na dzień 16 lutego 2013 r. wynosiło 786,62 zł).
Nadto małżonka wnioskodawcy posiada zobowiązania finansowe, tytułem których dokonuje wpłat do komornika sądowego w wysokości 300 zł miesięcznie. Do stałych i koniecznych wydatków małżonków należą składki na KRUS w wysokości 736 zł kwartalnie, opłaty za energię elektryczną i wodę w średniej miesięcznej wysokości 446 zł oraz abonament TV w kwocie 40 zł miesięcznie.
Mając na uwadze powyższe, uznano, iż wnioskodawca wykazał zasadność złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że wnioskodawca nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Za taką oceną przemawia wysokość dochodu – po uwzględnieniu stałych i koniecznych wydatków – przeznaczonego na potrzeby pięcioosobowej rodziny wnioskodawcy oraz brak jakichkolwiek oszczędności.
Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.