Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie z dnia 23 września 2015 r., którym wezwano stronę zamieszkałą lub mającą siedzibę za granicą do ustanowienia w terminie dwóch miesięcy pełnomocnika do doręczeń w Polsce zgodnie z art. 299 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej jako "p.p.s.a."), skarżący pismem z dnia 24 listopada 2015 r. (data wpływu do Sądu), ustanowił pełnomocnikiem do doręczeń w Polsce B. B. (pełnomocnictwo k. 13 akt sądowych).
Wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę strony na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.
Pismem złożonym osobiście w siedzibie tut. Sądu w dniu 16 lutego 2016 r. B. B. zwróciła się o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 141 § 2 p.p.s.a, w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku.
W myśl art. 32 p.p.s.a. stroną postępowania sądowoadministracyjnego jest skarżący oraz organ, którego działania dotyczy skarga. Za stronę uznaje się również uczestnika postępowania (art. 12 p.p.s.a.). Strona może działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników (art. 34 p.p.s.a.).
Jak stanowi natomiast art. 299 p.p.s.a. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie):
§ 1. Jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce.
§ 2. W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 1, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 24 listopada 2015 r. (data wpływu do Sądu), ustanowił pełnomocnikiem do doręczeń w Polsce B. B. (pełnomocnictwo k. 13 akt sądowych).
Wniosek o sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 3 lutego 2016 r. został złożony w dniu 16 lutego 2016 r. przez ww. pełnomocnika do doręczeń ustanowionego zgodnie z art. 299 p.p.s.a.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że uprawnienie pełnomocnika do doręczeń o jakim mowa w art. 299 § 1 p.p.s.a. ogranicza się jedynie do przyjmowania pism procesowych i sądowych dla strony zamieszkałej za granicą. Oznacza to, że pełnomocnik do doręczeń nie jest uprawniony do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym, a tym samym do składania wniosków o odroczenie rozprawy, wniosków dowodowych, wniosków o sporządzenie uzasadnień wyroków lub innych. Takie uprawnienia mają tylko pełnomocnicy procesowi w rozumieniu art. 34 i 35 p.p.s.a. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 września 2004r., sygn. akt SA/Rz 1957/03).
Podobnie w doktrynie wyrażany jest pogląd, że pełnomocnik ten jest uprawniony jedynie do odbioru pism sądowych oraz pism stron. Możność dokonywania przez niego innych czynności procesowych w postępowaniu jest uzależniona od otrzymania odrębnego pełnomocnictwa (Tarno Jan Paweł, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, LexisNexis 2011 - komentarz). Osoba ta nie jest uprawniona do składania jakichkolwiek oświadczeń procesowych imieniem osoby, która ją ustanowiła pełnomocnikiem do doręczeń (Woś Tadeusz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, LexisNexis 2012 - komentarz). Pełnomocnik do doręczeń nie jest uprawniony do dokonywania innych czynności niż odbiór pism sądowych (Dauter Bogusław, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, LEX 2013 - komentarz).
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wydanego w niniejszej sprawie wyroku nie został złożony przez osobę upoważnioną w świetle art. 141 § 2 p.p.s.a. Wniosek ten nie został złożony ani przez stronę ani też przez pełnomocnika procesowego uprawnionego do działania w postępowaniu sądowym w imieniu strony.
W związku z powyższym Sąd na mocy art. 141 § 2 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.