Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 13 października 2015 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 16 listopada 2015 r., skarżąca G. P. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 3.477 zł.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów, jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) wpis sądowy od skargi w kwocie 3.477 zł;
2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej, który wyniesie 1.739 zł (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.);
3) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia) oraz 4) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
Referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie (których wysokość została przedstawiona powyżej) ani w całości ani też w części. Za taką oceną przemawia sytuacja finansowa i rodzinna skarżącej przedstawiona przez nią w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych dokumentach.
Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, córką oraz dwójką wnucząt (13 i 18 lat), jedyny majątek małżonków to samochód marki [...] z 1997 r. o wartości około 3.000-3.500 zł, natomiast córka jest właścicielką domu o powierzchni 60 m2, którego utrzymanie (tj. opłaty za energię elektryczną, gaz, wodę, wywóz śmieci i nieczystości i ogrzewanie) to koszt około 650-900 zł miesięcznie, córka od ponad czterech lat jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, dochodów nie osiąga także mąż skarżącej, w 2014 r. skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, z której poniosła stratę w wysokości 6.888,01 zł, deklarując przychód w wysokości 16.727 zł, obecnie pięcioosobowa rodzina utrzymuje się z przyznanej skarżącej emerytury w kwocie 1.229,55 zł netto oraz dodatku pielęgnacyjnego w kwocie 208,17 zł oraz alimentów na rzecz dzieci wypłacanych córce w łącznej kwocie 800 zł, całość dochodów skarżąca i jej rodzina przeznaczają na zaspokojenie swoich bieżących i koniecznych potrzeb bytowych, w tym na leczenie skarżącej, która choruje na nowotwór.
W tak ustalonym stanie sprawy, mając na uwadze rozmiar kosztów sądowych w niniejszej sprawie oraz wysokość środków finansowych, jakimi dysponuje skarżąca i jej rodzina, referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.