Uzasadnienie
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wójt Gminy Ustka, decyzją z dnia 8 marca 2022 r., ustalił pani V. P. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. w kwocie 10.721 zł.
Od powyższej decyzji podatniczka złożyła odwołanie zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, wnosząc o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty zgodnie z deklaracją podatnika lub uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem strony budynek, który znajduje się w stanie surowym otwartym (bez okien, drzwi, instalacji i wyposażenia) również nie podlega opodatkowaniu. Działki gruntu o numerach [...], [...], [...], [...] stanowią użytki rolne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Strona podnosi, że oznaczenie gruntów w ewidencji literą B jest niewłaściwe, gdyż nie utracił on charakteru rolnego, grunt jest częściowo zalesiony, a w pozostałej części na gruncie znajduje się sad.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, decyzją z dnia 8 sierpnia 2022 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 rok, przed złożeniem przez stronę informacji w sprawie podatku.
Podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn. Dz. U. 2020 poz. 2052). W niniejszym postępowaniu podstawę wymiaru podatków stanowiły dane ewidencyjne znajdujące się w aktach sprawy, informacje z rejestru gruntów dotyczące oznaczeń użytków i klas, działek numer: [...] i [...] (UsVI), [...] (dr), [...] (B), [...] (RVI), [...] (B), [...] (Bp), [...] (B), [...] (dr), [...] (RIV). Stan faktyczny w zakresie przedmiotów opodatkowania organ I instancji ustalił na podstawie przeprowadzonych dowodów, w tym dokonanych oględzin. W zakresie określenia powierzchni użytkowej budynków organ podatkowy powołał się na opinię biegłego A. T. sporządzoną w trakcie postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy Ustka w 2013 roku. Opinia została włączona do akt niniejszej sprawy postanowieniem z dnia 5 czerwca 2019 r. Strona miała możliwość zapoznania się z tym dokumentem i wyraziła swoje stanowisko w sprawie opinii, składając wyjaśnienia do protokołu z dnia 5 sierpnia 2019 r. oraz w odwołaniu od decyzji.
Kolegium wyjaśniło, że ponownie przeprowadzając postępowanie organ pierwszej instancji oparł się o materiał zgromadzony w toku postępowania i ponownie przeanalizował kwestię opodatkowania obiektów położonych na działkach o numerach [...] i [...]. Organ ustalił, czy przedmiotowe obiekty posiadały cechy konstrukcyjne budynku, zezwalające na ustalenie ich powierzchni użytkowej. Na skutek poddania ponownej analizie dokumentacji stanowiącej materiał dowodowy w sprawie, biorąc także pod uwagę zdjęcia przedłożone do akt sprawy przez pełnomocnika strony z października 2017 r., Wójt przyjął październik 2017 r. za datę rozbiórki przedmiotowych budynków i nie obciążył ich podatkiem od nieruchomości za 2018 r.
Kolegium podkreśliło, że dla organów podatkowych wiążące są informacje dotyczące nieruchomości wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innych danych niż te zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
W ocenie organu odwoławczego Wójt opodatkował grunty i budynki zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, przy czym - w zakresie powierzchni użytkowej - oparł się o dane zawarte w opinii biegłego. Zgodnie z tą opinią: na działce nr [...] znajdują się dwa budynki mieszkalne i budynek wielofunkcyjny. Strona, kwestionując zasadność zastosowania do trzeciego z budynków stawki jak dla budynków pozostałych, powołuje się na to, że budynek ten ma docelowo spełniać częściowo funkcję gospodarczą wobec budynków mieszkalnych położonych na tej samej działce, a częściowo mieszkalną. Po dokonaniu oględzin organ ustalił, że budynek ten nie jest jednak w stanie takim jak budynek posadowiony na działce nr [...] tj. budynek w stanie surowym. Budynek ten wprawdzie nie posiada stolarki okiennej, drzwiowej i instalacji, jednakże nie został pozbawiony cech budynku. Budynek ten był wcześniej użytkowany i opodatkowany. Nie została przeprowadzona rozbiórka tego budynku.
Kolegium wyjaśniło, że obiekt budowlany pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z jego przeznaczeniem. Brak okien, schodów wewnętrznych lub ogólna dewastacja budynku nie powodują utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku. Opodatkowany nie zostanie jedynie obiekt, który utraci cechy konstytutywne budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z akt sprawy nie wynika jednak by, w przeciwieństwie do budynków położonych na działkach nr [...] i [...], budynek na działce nr [...] został pozbawiony cech budynku opisanych przepisami prawa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pani V. P. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie obowiązku kontroli decyzji organu I instancji co do poprawności ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego, działania organu zgodnie z obowiązującą zasadą legalizmu, skutkowało naruszeniem niżej wskazanych przepisów prawa procesowego i materialnego:
- - art. 2a, art. 120, art.121, art 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej,
- - art. 1a ust 1 pkt 1 pkt 3, art.2 ust 1, ust. 2, ust. 3, art. 4 ust 1 pkt 2, art. 5 ust 1pkt 1c, pkt 2e, art. 6 ust 3, ust 4, art.7 ust 1 pkt 10, art. 7a ust 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,
- - art. 21 ust 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne,
- - art. 553.25 ustawy Kodeks cywilny,
- - art. 2 pkt 2 ustawy O kształtowaniu ustroju rolnego,
- - art. 2 i art.7, art. 32 Konstytucji RP.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.
W złożonej skardze pani V. P. nie kwestionuje ustaleń dotyczących aktualnych w rozpatrywanym roku podatkowym wpisów w ewidencji gruntów. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące bezprawności dokonanej w 2003 r. zmiany oznaczenia gruntów wykraczają poza zakres kognicji Sądu w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest podatek od nieruchomości.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie stanowi naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa wskutek powołania zapisów w ewidencji gruntów. Strona wskazuje przesłanki prawne kwalifikacji gruntów jako rolne.
Zarzuty strony dotyczące konieczności korekty wpisów ewidencyjnych nie stanowią podstawy do prowadzenia przez organ podatkowy postępowania dowodowego na okoliczność prawidłowości czynności i decyzji innego organu właściwego w sprawie ewidencji gruntów.
Spór w sprawie dotyczy również opodatkowania budynków znajdujących się na działkach nr [...] i [...].
W ocenie podatnika brak podstaw faktycznych do różnego opodatkowania budynków, których stan jest identyczny. Strona wskazuje, że budynek na działce [...] jest budynkiem gospodarczym (socjalnym) w stanie surowym, zatem nie podlega opodatkowaniu. W ocenie strony możliwe jest ewentualne opodatkowanie według stawek jak dla budynków mieszkalnych. Wcześniejsze użytkowanie i opodatkowanie budynku nie przesądza o aktualnej stawce podatku, która ulega zmianie w zależności od zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania.
W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy na okoliczność stanu faktycznego przedmiotu opodatkowania został prawidłowo oceniony. Opinia biegłego A. T. z 2013 r. została wykorzystana dla określenia powierzchni użytkowej budynków. Stan faktyczny budynków został ustalony na podstawie dokonanych oględzin. Wbrew twierdzeniu strony budynki znajdujące się na działkach [...] i [...] nie są "identyczne". Organy uwzględniły, że budynek na działce [...] nie podlega opodatkowaniu jako budynek w stanie surowym. Cech takich nie ma budynek na działce nr [...], wcześniej użytkowany i opodatkowany, nabyty w 1998 r. przez skarżącą jako budynek socjalno – gospodarczy. Aktualny stan budynku uzasadniający prowadzone prace remontowe nie wpływa na status prawny, wobec czego organ prawidłowo uwzględnił dane potwierdzające opinię z 2013 r., że na działce znajduje się, oprócz budynków mieszkalnych, również budynek wielofunkcyjny. Z oględzin wynika, że obiekt ten nie utracił cech budynku.
Należy podkreślić, że organ pierwszej instancji ponownie rozpatrywał sprawę po wydaniu w dniu 28 lipca 2021 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzji kasacyjnej. W uzasadnieniu tej decyzji organ drugiej instancji wskazał konieczność ustalenia stanu faktycznego budynków znajdujących się na działkach nr [...] i [...], w szczególności czy obiekty mają charakter budynków o określonej powierzchni użytkowej. W rezultacie poczynionych ustaleń organy stwierdziły, że obiekty położone na tych działkach odpowiadają definicji budynku (art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Pojęcia użyte w tym przepisie – fundamenty, dach – wymagały uwzględnienia definicji języka potocznego. Zebrany materiał dowodowy potwierdza, że sporne obiekty miały fundamenty i ściany, zatem przed datą ich rozbiórki w październiku 2017 r. podlegały opodatkowaniu. Organ uwzględnił przedłożoną przez stronę skarżącą dokumentację fotograficzną potwierdzająca zmianę stanu nieruchomości i przyjął jako datę rozbiórki budynku datę wykonania zdjęć przez stronę.
Strona nie wykazała, aby rozbiórka została wykonana przed datą sporządzenia fotografii zaoferowanych jako dowód w sprawie, zatem może wywodzić z tego dowodu w granicach prawidłowo ustalonych przez organ. Organ nie kwestionuje aktualnego stanu nieruchomości.
Z tych względów uznając skargę za nieuzasadnioną Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), skargę oddalił.