Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zażalenie E.F. od postanowienia Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. z dnia [...] r. w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione, wniesione zostało z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zaskarżone zażaleniem postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. z dnia [...] r. zostało doręczone w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., w dniu 10 lipca 2015 r.
Zgodnie z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o czym strona została prawidłowo pouczona.
Termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 17 lipca 2015 r., natomiast zażalenie złożone zostało w dniu 20 lipca 2015 r. (data stempla pocztowego). Mając to na uwadze organ odwoławczy działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 141 i art. 144 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
E.F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, wskazując, że przesyłki zawierającej zaskarżone zażaleniem postanowienie nie odebrała osobiście, gdyż w okresie od dnia 9 lipca do 13 lipca 2015 r. przebywała w szpitalu. Zażalenie na to postanowienie wysłała w terminie 7 dni od wyjścia ze szpitala.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Jak wynika z akt sprawy, postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione, zostało wysłane na adres skarżącej, gdzie zostało odebrane przez dorosłego domownika – panią P.B.
Stosownie do treści art. 42 § 1 – 3 k.p.a. zwykłym sposobem doręczenia pisma osobie fizycznej jest bezpośrednie wręczenie pisma w mieszkaniu lub miejscu pracy tej osoby, lub w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Doręczenie zastępcze reguluje m.in. art. 43 k.p.a. zgodnie z którym, w przypadku nieobecności adresata pisma doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, gdy osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt I FSK 2016/11 (dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) biorąc pod uwagę istotę takiego doręczenia przyjąć należy, że doręczenia dokonuje się domownikowi, ale ze skutkiem dla strony. W samej konstrukcji doręczenia do rąk domownika pisma przeznaczonego dla strony tkwi założenie, że w sytuacji objętej hipotezą powołanego przepisu dopuszczalne jest pozostawienie korespondencji zamiast bezpośrednio adresatowi innej osobie będącej domownikiem gotowym do dalszego przekazania pisma podmiotowi nieobecnemu w mieszkaniu.
Prawidłowe doręczenie pisma domownikowi, w warunkach przewidzianych w art. 43 k.p.a., rozpoczyna zatem bieg terminu, który jest z tym pismem związany, niezależnie od tego czy i kiedy pismo zostanie oddane adresatowi.
Wobec powyższego prawidłowe jest stanowisko organu, że bieg terminu do złożenia zażalenia rozpoczął swój bieg z dniem 10 lipca 2015 r., tj. z dniem odebrania przesyłki przez dorosłego domownika. Fakt, że skarżąca w związku z pobytem w szpitalu dopiero w dniu 13 lipca 2015 r. mogła zapoznać się z treścią przesyłki, nie miał wpływu na bieg tego terminu. W konsekwencji prawidłowe jest też stanowisko organu, że termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 17 lipca 2015 r., a skarżąca składając zażalenie w dniu 20 lipca 2015 r. uczyniła to po upływie ustawowego terminu.
Należy zauważyć, że strona, która uchybi terminowi do wniesienia środka zaskarżenia może, gdy uważa, że nastąpiło to bez jej winy, wnosić o jego przywrócenie (art. 58 k.p.a.). Ponieważ jednak strona takiego wniosku nie złożyła, organ odwoławczy zobowiązany był w ramach wstępnej kontroli dopuszczalności zażalenia stwierdzić, na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., uchybienie terminu do jego wniesienia. Uchybienie terminu jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu, o czym przesądza sformułowanie art. 134 k.p.a. "organ stwierdza". Stwierdzenie uchybienia terminu zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie zażalenia.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.