Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r. oddalił skargę E. K. Po rozprawie skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz jego doręczenie. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 28 lutego 2017 r. (dowód: potwierdzenie odbioru, k. 57).
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego radcę prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego M. K., o czym został on powiadomiony w dniu 23 marca 2017 r. (dowód: informacja OIRP z dnia 29 marca 2017 r. nadesłana do sądu, k. 68).
Pełnomocnik wykonał fotografie z akt sprawy, a następnie w piśmie z dnia 19 kwietnia 2017 r. (nadanym w placówce pocztowej tego samego dnia) poinformował Sąd, że nie stwierdził podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i sporządził stosowną opinię. W piśmie tym wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z należnym VAT w stawce 23%, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Do pisma pełnomocnik dołączył sporządzoną w dniu 19 kwietnia 2017 r. opinię.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805; dalej jako rozporządzenie z 2015 r.).
Przepis § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715), stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Powyższe rozporządzenie weszło w życie z dniem 2 listopada 2016 r. W konsekwencji w niniejszej sprawie do należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za postępowanie w pierwszej instancji zastosowanie będą miały regulacje zawarte w rozporządzeniu z 2015 r., jako że skarga została wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. a wyrok został wydany 17 stycznia 2017 r.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z 2015 r. za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyznaczonemu radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% opłaty maksymalnej określonej w punkcie 1, nie mniej niż 240 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała stawka określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 480 zł. Tym samym opłata maksymalna za czynność dokonaną przez pełnomocnika w niniejszej sprawie wynosi 360 zł (75% z 480 zł).
Referendarz sądowy, mając na uwadze treść przepisu zawartego w § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości ½ opłaty maksymalnej. Za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia bowiem ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości) ani też nakład pracy pełnomocnika.
Mając na uwadze powyższe pełnomocnikowi skarżącego, za dokonaną czynność, należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 221,40 zł, w tym kwotę 41,40 zł tytułem podatku od towarów i usług.
Z tych względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.