Uzasadnienie
Z.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 czerwca 2015 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok.
Zarządzeniem z dnia 30 października 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Skarżący nie uiścił w terminie należnego wpisu, natomiast w piśmie z dnia 12 listopada 2015 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do jego uiszczenia. W uzasadnieniu wniosku strona podała jedynie, że zbyt późno otrzymała pismo wzywające o wpis.
Zarządzeniem z dnia 20 listopada 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, który to wpis nie został uiszczony wraz ze złożonym wnioskiem o przywrócenie terminu. Odpis zarządzenia został doręczony stronie w dniu 4 grudnia 2015 r. W dniu 10 grudnia 2015 r. Z.M. uiścił wpis.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 86 § 4 p.p.s.a.)
Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc:
- • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,
- • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,
- • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.
We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że na stronie spoczywa obowiązek wskazania okoliczności, które mogą potwierdzać, że dana czynność procesowa nie została dokonana w terminie bez jej winy. Ponadto z ugruntowanego podglądu doktryny i orzecznictwa wynika, że oceniając okoliczności mające uprawdopodobnić brak winy w naruszeniu terminu sąd powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie uchybionego terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 179/12, LEX nr 1138241). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie uprawdopodobnił w żaden sposób okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W złożonym wniosku strona ograniczyła się jedynie do wskazania, że zbyt późno otrzymała pismo Sądu, nie wskazując przy tym na te okoliczności, które do tego opóźnienia się przyczyniły. Nie sposób zatem przyjąć, że uprawdopodobnione zostało, iż do uchybienia terminu doszło w skutek okoliczności, za które skarżący nie ponosi odpowiedzialności. Tylko natomiast wystąpienie takiej przesłanki umożliwia dokonanie oceny tego, czy strona rzeczywiście nie dokonała czynności procesowej bez swej winy.
W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.